[หงสา]..เหตุผลที่ไม่มีเหตุผล..[กวนอูXเตียวเลี้ยว]ระวังโดนสปอยล์น่อ
posted on 06 Nov 2009 12:11 by nanny-b in TROTเมื่อเอ็นทรี่ที่แล้วแฟนๆหงสาคงได้รู้กันแล้วว่าเตียวเลี้ยวได้รับคำสั่งจากกุยแกให้ไปจับเป็นกวนอู
เมื่อเห็นฉากสำคัญที่เราเฝ้ารอมานานกำลังจะเกิดขึ้นด้วยฝีมือ อ.เฉินเหมา...เราก็รู้สึก...
...อยากแต่งฟิคมากกกกกกกกกกกกก *สั่น*
ทีแรกตั้งใจว่าจะวาดรูปประกอบเสียก่อนค่อยแต่ง แต่มันไม่ไหวแล้วววววววววววววววว
ขอแต่งสดเลยละกัน!!!!!
เหตุการณ์ก็ตอนที่เตียวเลี้ยวจะไปจับเป็นกวนอูนั่นแหล่ะ!!
เหตุผลที่ไม่มีเหตุผล
Guanyu X Zhangliao
กวนอูหลับตาลง ปล่อยให้ความมืดมิดเข้าครอบคลุมรอบกายเพื่อรู้สึกถึงเสียลมหายใจของตนท่ามกลางความสงบจอมปลอมที่ก่อเกิดเพียงใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท เสียงร้องตะโกน เสียงมีดดาบกระทบกัน เสียงฝีเท้าของทั้งม้าและคน ดังก้องไปทั่ว แม้เขาจะผลักดันเสียงเหล่านั้นออกไปด้วยการนั่งสงบนิ่งแต่ความก้าวร้าวของเสียงแห่งสงครามก็ทำลายกำแพงที่เขาสร้างไว้จนสิ้น
กวนอูลืมตาขึ้นช้าๆ เขารู้ดีว่าสิ่งที่ทำลายกำแพงอันแข็งแกร่งของเขาได้หาใช่ความรู้สึกว่าตนเองอาจจะต้องจบชีวิตลงที่นี่เพียงอย่างเดียวไม่ เขากำลังรอคอย..หากการคาดการณ์ของเขาไม่ผิดเพี้ยนจนเกินไปนักบุคคลที่ทัพโจโฉจะส่งมาเพื่อคร่ากุมเขาที่นี่ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น...
เสียงฝีเท้าของม้าขนาดใหญ่หยุดลงตรงเบื้องหน้าของกระโจมที่พักของเขา เงาสีทะมึนของผู้ควบขี่อาชาตนนั้นทอดตัวลงมาวูบไหวอยู่บนผ้าผืนบางที่พาดยาวลงมาต่างประตู บุรุษผู้นั้นมิได้ก้าวลงจากหลังม้า เขาเพียงแต่นั่งนิ่ง กระชับอาวุธคู่กายอย่างห้าวหาญ
กวนอูเป็นฝ่ายลุกขึ้น จ้องตากับเงาทะมึนเบื้องหน้า ความเงียบสงบระหว่างบุรุษทั้ง 2 ที่ยืนห่างกันเพียงม่านกางกั้น ก่อเกิดความลุ้นระทึกแก่ทหารเลวทั้งหลายด้านนอกกระโจมชั่วคราวที่ติดตามมาด้วย ต่างกลั้นหายใจเพื่อรอดูสิ่งที่กำลังจะเกิดตรงหน้าอย่างไม่อาจกระพริบตา...
กวนอูกำลังรอให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะเป็นการแทงทวนเข้ามาคร่าชีวิตเขา หรือการลงจากม้าเพื่อมาเกลี้ยกล่อม หรือจะเป็นการสั่งทหารเลวให้เผากระโจม หรืออะไรก็ตามที่ฝ่ายนั้นได้รับคำสั่งมา เขาเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้ว ความพ่ายแพ้ของทัพที่เขาคุมก็เป็นความพ่ายแพ้ของเขา หากทัพโจโฉต้องการจับตัวเขาหรือคร่ากุม เขาจะหาความถูกต้องใดมาขัดขืนกันเล่า... ?
เขารู้ดีว่าหากอีกฝ่ายเล่นเกมเกลี้ยกล่อม เขาจะต้องตอบเช่นไร โจโฉมีนิสัยไม่ปล่อยผ่านผู้มีฝีมืออยู่แล้ว ขนาดลิโป้เองโจโฉก็เคยเกือบจะเอาเข้ามาเป็นทหารอยู่แล้ว ถ้าไม่โดนค้านด้วยพี่ใหญ่ของเขาเสียก่อน เวลานี้เมื่อเขาอยู่ในสถานะของลิโป้เสียเอง เขากลับอยากให้มีคนอย่างพี่ใหญ่มาเกลี้ยกล่อมให้โจโฉตัดศีรษะเขาเสีย...
เขาไม่มีวันหันคมดาบใส่พี่ใหญ่และน้องสาม ไม่มีวัน... แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนบ้าบิ่นไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเขาแพ้แล้ว เขาไม่เล่นไปตามเกมของใครทั้งนั้น ไม่บุกฝ่าทหารนับหมื่นเพียงเพื่อจะไปจบชีวิตในอีกไม่กี่ก้าวด้วย ณ เวลานี้ เขารู้ว่าเขาควรต้องทำสิ่งใด....
ใบดาบในมือส่องประกายราวกับจะหยอกล้อต่อความมุ่งมั่นที่จะจบชีวิตด้วยมือตนเองของเขา เขามองมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่า...เขาคงใช้ชีวิตมานานเกินไปแล้วกระมัง...
มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นด้านนอก เสียงม้าขยับตัวหันจากไป พร้อมทั้งเงาทะมึนของผู้ควบขี่ที่บังคับม้าให้เดินจากไป...เดินจากไปทั้งๆที่ไม่ได้กล่าวสิ่งใดแม้ซักคำ...เดินจากไปทั้งๆที่ยังไม่ได้คร่ากุมตัวเขาที่เป็นเชลยศึกคนสำคัญแม้แต่นิดเดียว...
กวนอูเบิกตาโพลงอย่างคาดไม่ถึง ฉับพลัน...เท้าของเขาก็ก้าวออกไปเอง ก้าวออกไป...ไล่ตามคนๆนั้นไป เขาสะบัดผ้าม่านออกอย่างรวดเร็ว...
แผ่นหลังของเขาที่ควบขี่อาชาเดินจากไปไม่หันมามองกวนอูแม้แต่นิดเดียว...
กวนอูยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความโกลาหลและแสงไฟจากการเผาืที่พักและเสบียงกรัง แผ่นหลังของชายผู้นั้นดึงให้เขาจมดิ่งลงไป...ลึกลงไปเรื่อยๆ...
เสียงที่ดังก้องอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย คือเสียงที่กล่าวอย่างแผ่วเบา และเขาไม่เคยรับรู้เลยจนกระทั่งวันนี้...
อย่า...อย่าหันหลังให้ข้านะ...เตียวเลี้ยว...
ภาพของเตียวเลี้ยว ทหารเอกในสังกัดเดิมของลิโป้ปรากฏขึ้นในความคิดคำนึง...ภาพรอยยิ้มที่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามันช่างติดตรึงอยู่ในใจของเขายิ่งกว่าคำสาบานในสวนท้อ...
และแล้ว...กวนอูก็รับรู้ได้ในที่สุด...
...เตียวเลี้ยวไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรทั้งนั้น เขาไม่จำเป็นต้องเกลี้ยกล่อมยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้าเพื่อให้กวนอูตามเขากลับไปรับใช้โจโฉเลย เตียวเลี้ยวไม่จำเป็นต้องขู่เข็ญหรือจับเขาพันธนาการด้วยเชือกใดๆที่จะหาได้ในโลกหล้านี้...
...เพียงแค่เขาปรากฎตัวขึ้นตรงหน้า แม้เป็นเพียงภาพลางเลือนที่เคลื่อนไหวอยู่บนผืนผ้าก็ตาม แค่นั้น...กวนอูก็ยินยอมพร้อมใจติดตามเขาไปจนสุดเส้นทาง...
กวนอูหลับตาลง เขาเข้าใจแล้ว...
เขาคว้าง้าวมังกรเขียวคู่ใจมาถือกระชับ เงยหน้าขึ้นด้วยแววตามุ่งมั่นหากแต่ไม่แข็งกร้าวเหมือนเคย เขาก้าวตามม้าของเตียวเลี้ยวที่ก้าวช้าๆราวกับรอผู้ร่วมทางให้เดินตามไปด้วยกัน...
ในเมื่อเตียวเลี้ยวไม่ใช้เหตุผลใดๆในการเกลี้ยกล่อมตัวเขาให้เข้าสวามิภักดิ์ เขาเองก็จะไม่ใช้เหตุผลใดๆในการตัดสินใจตามเตียวเลี้ยวมาเช่นกัน สิ่งเหล่านี้ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำพูดใดๆในใต้หล้านี้ บางที...มันอาจจะไม่จำเป็นไม่มีเหตุผลก็ได้...ที่เขาเดินเคียงข้างกันในเวลานี้
เหตุผลที่ไม่มีเหตุผลนี้...แค่ทั้งเขาและเตียวเลี้ยวยอมรับ...นั่นก็เพียงพอแล้ว...
The End
เฮ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มันจบว่ะ!!
นึกว่าจะแต่งไม่จบเสียแล้ว เพราะมีสิ่งรบกวนเยอะมาก ทั้งเน็ตพัง โทรศัพท์ดัง งานเข้า ตัดข่าว ง่วงนอน หิวข้าว 55555+
ไว้มีเวลาจะวาดรูปประกอบแล้วกันน้า~~
เอารูปนี้ไปดูก่อน ผลพวงจากตอนไปนั่งเวิ่นที่ห้างตอนบ้านไฟดับ
555+
><
ไว้เจอกันเอ็นทรี่หน้าค่า~~
(ที่ผ่านมาก็เยอะแล้วนะ เพ่...)