Zetsubou Blog บล็อคของคนสิ้นหวัง

วันที่ 29 มิถุนายน...เวลาประมาณตี 3 ครึ่ง...

...เราคงไม่พูดอะไรมาก...นอกจาก...เสียใจ...

เสียใจจริงๆ...เสียใจที่สุด...

ไม่เคยเสียใจมากขนาดนี้มาก่อน...

...ทำไมนะ...นัดชิงยูโร...เราจึงต้องนั่งร้องไห้แบบนี้ทุกครั้งไป...

ทำไมล่ะ? ทำไม?

ใช่...เราอาจจะไม่ดีพอที่จะคว้าแชมป์

แต่...ถ้าอย่างนั้น ที่ผ่านมาล่ะ? ทั้งหมดที่เราฝ่าฟันมากันล่ะ?

...เราพยายามกันไปเพื่ออะไร?...

ไม่ใช่เพื่อจะเดินผ่านถ้วยแชมป์...ไม่ใช่เพื่อจะมองสเปนชูถ้วย...

ไม่ใช่เพื่อให้เบียโฮฟเดินมาปลอบใจลูกทีม...

ไม่ใช่เพื่อให้เลห์มันน์กับชไวนี่เดินลูบถ้วยอย่างเสียใจ...ถ้วยที่ตนเองจะไม่ได้สัมผัส...

สารภาพว่า...รู้ตั้งแต่เห็นหน้าเลิฟในอุโมงค์แล้ว...

...ใบหน้าของเลิฟก่อนลงสนาม...ดูกังวล...เครียด...และไม่มั่นใจ...

แต่เราก็กัดฟัน...บอกตัวเองว่า...ไม่เป็นไร...

เราเชื่อนะ...เชื่อในตัวบัลลัค...เชื่อในตัวชไวนี่...เชื่อในตัวหนูลาห์ม...เชื่อทุกๆคน...

...และเราจะไม่เลิกเชื่อเด็ดขาด...ไม่ว่าเยอรมันจะแพ้ซักกี่ครั้งก็ตาม...

อย่างไรก็ตาม...มันเจ็บนะ...เจ็บจริงๆ...

เสียงนกหวีดไม่เคยกรีดหัวใจเรามากขนาดนี้มาก่อน...

ครั้งสุดท้ายที่เราฟังเสียงนกหวีดในเกมที่เยอรมันแพ้...คือตอนบอลโลก รอบ 4 ทีม ที่เยอรมันแพ้อิตาลี่

ครั้งนั้นเราไม่ร้องไห้..เพราะภาคภูมิใจในตัวพวกเธอ...

...แต่คร้งนี้...มันไม่ใช่...

ไม่ได้ผิดหวัง...ไม่ได้โกรธที่พวกเธอแพ้...แต่เจ็บปวด...ที่พวกเธอเล่นไม่ดีเอง...

ไม่ว่ายังไง...ชั้นก็จะตามเชียร์พวกเธอต่อไปนะ...

แม้ว่าพวกเธอจะทำได้ต่ำกว่าที่หวัง

แม้ว่าเลิฟไม่ให้ติโมติดทีมชาติ

แม้ว่าเธอจะต้องแพ้อีกซักกี่หน

หัวใจของชั้น..ก็เป็นสี ดำ-แดง-ทอง เสมอ....

You all did good , though it's not great.

But time will pass , and chance will come again.

I believe in all of you...

So be strong and you will get through...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ยังไม่ได้ทำ MV ทีมชาติเยอรมันแพ้...(รอเก็บรูปก่อน)

อันนี้เป็น MV เพื่อ ติโม ฮิลเดบรันด์...My beloved no.1 goalkeeper.