ลิโป้ X เตียวเลี้ยว บันซายยยยย~~

Regret

Guan Yu X Zhang Liao

                สิ้นเสียงของพลม้าเร็วที่เข้ามาส่งสาสน์ เตียวเลี้ยวก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย รอบข้างมืดสนิท แม้กระทั่งโจโฉ นายของเขาก็เลือนหายไปราวกับถูกความมืดมิดกลืนกิน เหมือนตกไปในบึงอันมืดมิดไร้ทางออก อากาศที่จะใช้หายใจก็ถูกผลักดันออกไป เลือดในกายเย็นเฉียบ เขาไม่จำเป็นต้องทบทวนประโยคนั้นอีกครั้ง เพียงแค่ครั้งเดียว มันก็คร่าเขาได้แทบหมดสิ้น...

            กวนอู...ตายแล้ว

            ผู้ชายคนนั้น...ตายแล้ว ไม่อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว เขาจะไม่ได้พบนักเทศน์น่ารำคาญคนนั้นอีกแล้ว...

            ภาพสุดท้ายที่เขาจดจำได้ของผู้ชายคนนั้น คือภาพที่เขาขี่ม้าไปจากลกเอี๋ยง เพื่อกลับไปหาเล่าปี่ พี่ชายบุญธรรมที่เหอเป่ย เขายังจำได้กระทั่งเสียงก้องกังวาลของฝีเท้าม้าเซ็กเธาว์ที่โจโฉ มอบให้กวนอู ยังจำได้กระทั่งแสงตะวันที่ฉายส่องลงมา จำได้ถึงรอยยิ้มสุดท้ายของกวนอูที่ยิ้มให้เขา...รอยยิ้มเศร้าๆดั่งว่าเขารับรู้แล้วว่าจะไม่สามารถกลับมาเจอกันได้อีก...

            ถ้าหาก...ถ้าหากเขารั้งกวนอูเอาไว้ ถ้าหากเขาตามกวนอูไป...เพียงแค่ขี่ม้าไปจากโจโฉ เพียงแค่ไล่ตามแผ่นหลังนั้นไป...

            ‘เจ้าช่าง...ต่ำช้านัก...’

            ภาพในความทรงจำซ้อนทับ ในสนามรบที่ชีจิ๋ว ภาพแผ่นหลังของกวนอูที่ขี่ม้าจากไป หลังจากที่เขาตัดสินใจเลือกลิโป้ นายของเขา

            ทำไมเขาถึงเลือกทางนี้กันนะ...ทำไมเขาไม่เลือกกวนอู...เลือกผู้ชายที่เขาคำนึงถึงยิ่งกว่าใคร ทำไมเขาถึงปฏิเสธกวนอูตลอดมา ทั้งที่กวนอูยื่นมือให้เขาหลายต่อหลายครั้ง ทั้งที่กวนอูช่วยเขาหลายครั้ง แม้กระทั่งวันที่ลิโป้ตาย กวนอูก็ยังมายืนข้างๆเขา และอีกครั้งที่เขาปฏิเสธ...

            ‘เราคงไม่มีวันอยู่ร่วมทางกันได้เลยใช่มั้ย...’

            กวนอูไม่ได้ถาม หากแต่รำพึงออกมาเมื่อถูกฝ่ามือของเขาตบหน้าแทนคำปฏิเสธ แววตาของเขา เตียวเลี้ยวจำได้ดี มันแฝงความเศร้าเสียใจและเจ็บปวด หากแต่เขายังยอมฝืนทน พาเตียวเลี้ยวไปซ่อนตัวก่อนที่โจโฉจะยกทัพกลับ เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป...

            “เตียวเลี้ยว?” โจโฉเรียกเขาเมื่อเห็นเขาแปลกไป “เป็นอะไรหรือเปล่า?”

            เตียวเลี้ยวก้มหน้า ฝืนใจตอบออกไป “ไม่เป็นไร...นายท่าน ข้าเหนื่อย...ขอตัวไปพักก่อนนะขอรับ...”

            โดยไม่มองหน้าใคร เตียวเลี้ยววิ่งหนีมาจากห้องนั้น ราวกับจะหนีความจริงที่โหดร้าย น้ำตาอุ่นๆไหลรินอาบใบหน้าราวกับจะไม่มีวันหยุด เขาวิ่งไปโดยไม่รู้จุดหมาย แค่อยากวิ่งออกไปให้พ้นๆเท่านั้น

            ภาพของกวนอูในกระโจมพักที่แห้ฝือปรากฏขึ้น เมื่อครั้งที่เตียวเลี้ยวอาสาโจโฉไปเกลี้ยกล่อมให้กวนอูสวามิภักดิ์ เมื่อพบเขา กวนอูก็ยิ้มให้เหมือนเคย

            ‘นับว่าโจโฉยังปราณีนัก ที่ให้ข้าได้ตายด้วยน้ำมือเจ้า...’

            กวนอูคิดว่าโจโฉส่งเขามาเพื่อคร่ากุม และเขาก็ไม่ไต่ถามความหมายของประโยคที่กวนอูรำพึงขึ้น เพราะเตียวเลี้ยวรู้อยู่เต็มอก...

            ...รู้ว่ากวนอูมีใจให้เขา...

            แต่ที่เตียวเลี้ยวไม่เคยรู้ก็คือ...เขาเองก็มีใจให้กวนอูเช่นกัน...

            ความแค้น ความลุ่มหลงภักดีและคำสัตย์สาบานต่อนายคนเก่า สิ่งทั้งหลายเหล่านั้นเป็นโซ่รั้งเขาเอาไว้ และปิดตาเขาจากความจริงที่สำคัญที่สุดนี้ ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่เลือกกวนอู ทำไมไม่ทำสิ่งที่ใจปรารถนามาตลอด ก่อนจะไม่สามารถเรียกคืนมาได้อีกแล้ว...

            กวนอู ท่านไม่อยู่แล้วหรือ ท่านตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ ตายไปโดยไม่รู้ว่าคนที่ท่านรักนั้น แท้จริงแล้วก็รักท่านมาตลอดเช่นกัน...รักไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าที่ท่านรักข้าเลย...

            เตียวเลี้ยวสะดุดล้มลงบนพื้นในสวนที่อยู่ส่วนลึกของราชวัง เขาทิ้งตัวลงฟุบไปกับพื้นดิน ร่ำไห้ราวกับจะขาดใจ

            กวนอู ข้าขอโทษ ขอโทษที่ทำร้ายใจท่านตลอดมา ข้าเสียใจ ข้าเสียใจจริงๆ...

            หากข้าตอบตกลงในเวลานี้ ท่านจะได้ยินข้ามั้ย ท่านจะยังรักคนโง่คนนี้อยู่รึเปล่า ตอบข้าหน่อยสิ กวนอู ได้โปรด...

            ไม่มีเสียงตอบใดๆกลับมา มีเพียงเสียงร่ำไห้ของเตียวเลี้ยวดังก้องไปถึงท้องฟ้าสีครามเบื้องบน...

mado no soto no keshiki utsurikawatte

kisetsu made ga atashi wo oiteku

dare yori chikaku ni ite fuan no tane ni

doushite ano toki kizukenakatta?

ทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างบานนี้เปลี่ยนแปลงไป

แม้แต่ฤดูกาลที่เคลื่อนผ่าน กลับทิ้งให้ชั้นเดียวดายเพียงลำพัง

ทั้งที่ได้ใกล้ชิดเธอยิ่งกว่าใคร ใยชั้นจึงมองไม่เห็น

เศษเสี้ยวแห่งความกังวลที่ก่อตัวขึ้นช้าๆ

anata no sugata ga mienaku naru mae ni

tatta no tatta hitokoto "ikanaide" ga ienakatta

ก่อนที่ชั้นจะไม่สามารถพบเธอได้อีกต่อไป

เพียงประโยคนั้นที่ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยให้เธอได้ฟัง แค่คำว่า “อย่าไปเลยนะ...”

anata ga shiawase nara sore de ii nante zettai ni ienai

nejimagatta konna kokoro ga doushiyoumonai kurai atashi wa kirai

ชั้นคงไม่สามารถพูดได้ว่าไม่เป็นไร หากนั่นเป็นความสุขของเธอ

ไม่อาจบังคับตนเองไม่ให้เกลียดหัวใจนี้ที่บิดเบือน

futari de kizuita jikan sae kowasu youni

kokoro to urahara ni dete kita kotoba ajikeenai sayonara

ราวกับจะทำลายช่วงเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันมา

ประโยคที่ตรงข้ามกับหัวใจ คือ คำว่า ลาก่อน ที่ไร้ความหมาย

anata ga sugoku koukai suru sonna hi ga kuru koto nozonderu

ijiwaru de minikui kokoro ga kinou yori mo motto atashi wa kirai

ได้แต่วาดหวังว่าวันที่เธอเสียใจกับการเดินจากไปจะมาถึง

เกลียดตัวเองที่ใจร้ายและหัวใจที่เลวทรามนี้เหลือเกิน

THE END

อีกเรื่องนึง คราวนี้แรงบันดาลใจได้จากเพลง So close เพลงประกอบเรื่อง Enchanted เวลาฟังเพลงที่มีท่วงทำนองเหมาะแก่การเต้นรำนี้ทีไร....ภาพโจโฉเต้นรำกับเตียวเลี้ยวเป็นต้องปรากฎในหัวเราทุกที!!

และฟิคนี้ มอบแด่ ความรักของโจโฉ ต่อ เตียวเลี้ยว และ ความรักของเตียวเลี้ยว ต่อ ลิโป้...

So close yet so far

Cao Cao X Zhang Liao

                วันนี้เป็นวันสำคัญของลูกทัพคนหนึ่ง โจโฉจึงแต่งโต๊ะเลี้ยงรับวันสมรสในราชวัง ที่จริงแล้วเขาแค่หาเรื่องฉลองเท่านั้นแหล่ะ หลังจากกรำศึกมานาน แม่ทัพก็ควรจะหางานรื่นเริงเพื่อรับขวัญทหารเสียบ้าง ซึ่งโจโฉรู้ดีว่าขวัญทหารเป็นสิ่งจำเป็นแค่ไหนในการรบ แม้จะอ้างเรื่องขวัญทหาร แต่ดูเหมือนแฮหัวตุ้นจะรู้ดีว่านั่นแค่ข้ออ้างเท่านั้น

            เตียวเลี้ยว หนึ่งในห้าทหารเอกของเขากำลังร่ำสุราอยู่กับขุนศึกที่เป็นพี่น้องร่วมรบทั้งหลาย ไม่ว่าใครจะท้ามาแค่ไหน เขาก็คว่ำชามเปล่าลงตรงหน้าได้ทุกชาม แฮหัวเอี๋ยนถึงกับอุทานว่า “ปิศาจสุราชัดๆ!!”

            โจโฉยิ้มมองขุนพลลูกทัพอย่างอารมณ์ดี เวลาเห็นเตียวเลี้ยวร่ำสุราท่าทางเพลิดเพลินแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกครึกครื้นตามไปด้วย คนอะไรดื่มเก่งยังกะดื่มสุราแทนน้ำเปล่ามาตลอดชีวิต

            นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เตียวเลี้ยวมาอยู่กับเขา หลังจากที่คร่ากุมลิโป้ได้ที่แห้ฝือ เขาใช้เวลาไม่น้อยในการตามหาเตียวเลี้ยวที่หายตัวไป และเมื่อพบแล้วก็ไม่รีรอที่จะชักชวนมาอยู่ใต้สังกัดของเขา

            แน่นอนว่าเขารู้ดีแก่ใจว่าเตียวเลี้ยวจะปฏิเสธ วันนั้นที่เขาพบเตียวเลี้ยว สภาพของเขาดูไม่ได้เลย ทั้งผอมโซและสกปรก แต่สิ่งที่ลืมไม่ลงที่สุดก็คือแววตาที่เหมือนกับโกรธแค้นทั้งใต้หล้า ราวกับเขาได้ถูกตัดศีรษะไปพร้อมลิโป้แล้วในวันนั้น

            ‘เหตุใดข้าจึงต้องสวามิภักดิ์แก่ผู้ที่สังหารนายของข้า’ เตียวเลี้ยวกล่าวอย่างไม่สนใจว่าจะมีทหารกี่นายล้อมเขาอยู่ ปฏิเสธทั้งที่รู้ว่าเขาอาจถูกปลิดชีพใต้อาวุธของทหารเหล่านี้ได้ทุกขณะ

            วันนั้น โจโฉไม่ได้ยกเหตุผลใดๆมากล่อมเขา ไม่ได้ยกหลักปรัชญาคำคมใดๆมาอ้าง เขาเพียงแค่ตอบไปตามที่ใจต้องการ เพราะรู้ดีว่า ขณะนี้ เตียวเลี้ยวมิได้ต้องการเหตุผลในการดำรงอยู่ สิ่งที่เขาต้องการก็แค่ความอุ่นใจเหมือนเมื่อครั้งยังอยู่กับลิโป้เท่านั้น

            ‘...เพราะข้าต้องการเจ้า...’

            สั้นๆง่ายๆ และเตียวเลี้ยวก็ยอมจับมือเขาในที่สุด...

เวลานี้เตียวเลี้ยวดูจะไม่แค้นเคืองเขาแล้ว ท่าทางมีความสุขกับชีวิตที่โจโฉช่วยรักษาเอาไว้ไม่มีเตียวเลี้ยวคนนั้นที่มีสายตาเย็นชาและเจ็บปวดอีกแล้ว ตอนนี้เขาเป็นทหารในสังกัดของโจโฉ เป็นคนของเขา...

หากแต่ใครจะรู้ความจริง จิตใจคนเรานั้นยากแท้หยั่งถึงนัก เตียวเลี้ยวยังไม่สามารถเอ่ยนามของนายคนเก่าได้ ทุกครั้งที่โจโฉพูดคำว่าลิโป้ขึ้นมา เตียวเลี้ยวเป็นต้องสะบัดหน้าหนี เอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงโกรธาว่า “นายท่านให้คำสัตย์แล้วว่าจะไม่พูดถึงท่านลิโป้อีก!”

ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนก็ไม่เคยเปลี่ยน เตียวเลี้ยวหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงลิโป้ และหลายครั้งที่โจโฉเห็นเขานั่งเหม่อลอยอยู่คนเดียว เห็นแววตาเศร้าๆของทหารเอกแล้ว โจโฉรู้สึกกระอักกระอ่วนในจิตใจ

ทำไมเตียวเลี้ยวถึงยังเจ็บปวดกับการจากไปของลิโป้อยู่อีก ทำไมเทพนักรบคนนั้นถึงไม่หายไปจากใจเขาได้ไม่ว่าจะนานแค่ไหน

นี่เขาแทนที่ลิโป้ไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ?...หรือว่าใจของเตียวเลี้ยวไม่ได้อยู่ที่เขาแต่แรกแล้ว

หากว่าลิโป้ยังอยู่ เตียวเลี้ยวก็จะไม่เป็นของเขาใช่มั้ย?...

งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป หากแต่ใจของโจโฉไม่รู้สึกสนุกอีกแล้ว แฮหัวตุ้นดูเหมือนจะสังเกตเห็น จึงพยายามชวนเขาดื่มกินเพื่อให้หายกลุ้ม แต่เขาปฏิเสธ ได้แต่จิบสุราช้าๆ ปล่อยให้ห้วงความคิดคำนึงดึงตนเองให้จมดิ่งลงไปในความกลัดกลุ้มกังวลที่มิอาจหาทางออก

ตลอดมา โจโฉให้ทุกอย่างแก่เตียวเลี้ยวตามที่จะพึงให้ได้ เขาคิดว่าเขาและเตียวเลี้ยวรู้ใจใกล้ชิดกันยิ่งกว่าใคร ใช่ ใกล้ชิดกันมาก...และความสัมพันธิ์ระหว่างเขาทั้ง 2 ก็สวยงามและมั่นคง เตียวเลี้ยวสัตย์ซื่อและเคารพรักเขา เรื่องนี้ไม่ต้องเป็นถึงแปดพิศดารก็คาดเดาได้ เพียงแต่...

            เพียงแต่ในความผูกพันธ์นี้กลับมีความเหินห่างทาทับอยู่ มันเบาบางจนอาจมองไม่เห็น แต่ไม่เคยหายไปไหน...ดั่งภาพของลิโป้ที่ไม่เคยเลือนไปจากใจเตียวเลี้ยว

            และนั่นคือสิ่งที่โจโฉทนไม่ได้...

            โจโฉลุกขึ้น ก้าวลงจากที่นั่งไปหาเตียวเลี้ยวที่ท่าทางคงจะเมาเสียแล้ว เพราะเขาเล่นลุกขึ้นมาเต้นตามจังหวะเพลงซะอย่างนั้น เคาทูและแฮหัวเอี๋ยนก็เอากะเขาด้วย

            “ยวนหยาง ของเพลงช้าหน่อย” โจโฉบอกกับแฮหัวตุ้น

            แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด เขาเข้ามาจับเตียวเลี้ยวเอาไว้ ดึงให้ออกมากลางห้องโถง แล้วจึงจับเขาเต้นรำด้วยกัน

            แฮหัวตุ้นอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง ทหารรอบๆห้องโถงหายเมาเป็นปลิดทิ้ง

            “นายท่าน?” เตียวเลี้ยวเรียกเขาอย่างเกรงๆ

            “ทำไม เต้นกับข้าไม่ได้รึไง?” โจโฉถามกลับ ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า บ่งบอกว่าเขาไม่ได้เมาและไม่ได้เล่นสนุกแต่อย่างใด เตียวเลี้ยวจึงไม่ว่าอะไรอีก ปล่อยให้โจโฉดึงเขาเต้นไปตามจังหวะเพลง

            ใกล้จริงๆ...เขา 2 คนใกล้ชิดกันขนาดนี้แล้วแท้ๆ เหตุใดลึกลงในดวงตาของเตียวเลี้ยวจึงยังมีภาพของลิโป้อยู่ เทพนักรบผู้นั้นไม่มีวันปล่อยเขาให้โจโฉเลยหรืออย่างไร เขาต้องทำเช่นไร เตียวเลี้ยวจึงจะเป็นของเขาทั้งใจ ต้องทำเช่นไรเตียวเลี้ยวจึงจะมองเขาแบบนั้นบ้าง เขาแทนที่ลิโป้ไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเช่นนั้นหรือ

You’re in my arms and all the world is calm.

The music’s playing on for only two.

So close…together and when I’m with you.

So close to feeling alive.

เธออยู่ในอ้อมแขนของชั้น เวลานี้โลกทั้งใบได้หยุดนิ่ง

เสียงดนตรีบรรเลงคลอให้เราสอง

ใกล้เพียงสายตา...เราสองเคียงคู่

ใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงชีวิต

A life goes by, romantic dreams will stop.

So I bid my goodbye and never knew.

So close I’m waiting, waiting here with you.

And now forever I know.

ชีวิตดำเนินผ่านไป ความฝันแสนหวานต้องจบลงในที่สุด

ชั้นจึงกล่าวลาโดยไม่เคยรู้เลย

ใกล้ชิดเพียงเอื้อมมือ...ชั้นรอคอยอยู่เคียงข้างเธอ

รอคอยเวลานิรันดรที่ไม่เคยพานพบ

All that I wanted is to hold you so close…

ทั้งหมดที่ชั้นต้องการในชีวิตนี้ คือการโอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่น...

So close to reaching that famous happy end.

Almost believing this was not pretend.

Now you’re beside me and look how far we’ve come…

So far we are so close…

ให้เราสองใกล้ชิดจนมองเห็นความสุขนิรันดร์ในอุ้งมือ

ใกล้ชิดจนเชื่อมั่นว่าสิ่งนี้มิได้ลวงหลอก

เวลานี้มีเธอเคียงใกล้ เราสองใกล้ชิดกันนานแค่ไหน...

นานเหลือเกินที่เราเคียงคู่ชิดใกล้เช่นนี้

Oh how could I face the faceless day.

If I should lose you now…

โอ ชั้นจะสู้ทนวันต่อไปได้อย่างไรกัน

หากชั้นจะต้องสูญเสียเธอไปทั้งอย่างนี้...

We’re so close to reaching that famous happy end.

Almost believing this was not pretend.

Let’s go on dreaming for we know we are…

So close…so close…and still so far…

เราสองใกล้ชิดจนมองเห็นความสุขนิรันดร์ในอุ้งมือ

ใกล้ชิดจนเชื่อมั่นว่าสิ่งนี้มิได้ลวงหลอก

ปล่อยให้ความฝันนี้ดำเนินต่อไป เพราะเรารู้ดีว่าแม้เรานั้นจะใกล้ชิดเพียงใด...

ใกล้ชิดเพียงลมหายใจ...หากแต่ยังคงแสนไกล ไกลห่างกันเหลือเกิน...

            ใช่...เขา 2 คนไกลห่างกันเหลือเกิน...

            เขาคงไม่สามารถดึงรั้งจิตใจใครไว้ให้เคียงใกล้เขาได้ หากว่าคนผู้นั้นได้ฝังหัวใจเขาไว้พร้อมกับร่างของชายผู้เป็นที่รักที่ได้จากไปตลอดกาล...

            โจโฉปล่อยเตียวเลี้ยวเมื่อเพลงจบ ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัด เขามองสบตาลูกทัพที่เขาพึงใจ เตียวเลี้ยวไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่ดวงตาคู่นั้นราวกับมีเรื่องราวมากมายที่ต้องการจะพูดกับเขา และเขารับรู้ได้โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย...

            เตียวเลี้ยวเสียใจ...เสียใจที่เขาไม่อาจรับความรู้สึกของนายท่านได้...

            และโจโฉก็รู้ดียิ่งกว่าใคร...ว่าเป็นเพราะเหตุใด...

            ...รู้ดีว่าต่อให้ผูกรั้งร่างของเตียวเลี้ยวไว้กับเขาตลอดไป แต่จิตใจและห้วงความคิดคำนึงของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ มีใครบางคนนำหัวใจของเขาไปปรโลกด้วย และโจโฉไม่มีทางแย่งมาได้เลย ไม่ว่าจะทุ่มเทเช่นไร...เขาก็ไม่มีทางได้ใจของเตียวเลี้ยวตลอดกาล...

THE END

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!

เศร้า!!เศร้าเกินไปแล้ว!!ทำไมชีวิตโจโฉถึงได้เศร้าปานนี้!!!!

ต่อมา...อันนี้ออกแนวกุ๊กกิ๊กแบบเลิฟคอมิดี้หน่อยนะ

เพราะเศร้าเสียใจกันมา 2 ฟิคแล้ว

How does he know?

Lubu X Zhang Liao

                ลิโป้เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการถกกลยุทธ์การรบและการบริหารบ้านเมืองกับอ้องอุ้นเสร็จ เขากำลังก้าวออกจากห้องโถงในพระราชวัง มุ่งตรงกลับเรือนพักของตนเอง เมื่อ เตียวเลี้ยว ทหารเอกคนสนิทของเขาเรียกเขาเอาไว้

            “นายท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้มีข่าวลือไม่ค่อยดีเกี่ยวกับท่านแพร่ในหมู่ชาวบ้าน รวมทั้งทหารบางกลุ่มด้วย” เตียวเลี้ยวถามด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนัก

            “ข่าวลือแต่เพียง 3 เดือนก็เงียบหาย อย่าไปสนใจมันนักเลย” ลิโป้ว่า พยายามยิ้มให้ลูกทัพสบายใจ เตียวเลี้ยวน่ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ดูจะซีเรียสกับเรื่องของเขาเสมอ

            “แต่หากหยุดมันไม่ได้ ข้าเกรงว่า...”

            “ลือกันว่าอะไรล่ะ?”

            “เขาลือกันว่า นายท่านผิดใจกับตั๋งโต๊ะเพราะแม่นางเตียวเสี้ยน”

            ลิโป้แทบหลุดหัวเราะ “ข้าเนี่ยนะจะฆ่าตั๋งโต๊ะเพียงเพื่อสตรีคนเดียว!”

            “นายท่านอาจจะขำ แต่คนอื่นเขาไม่ขำนะ” เตียวเลี้ยวตีหน้าขึงขัง “ข้าก็ไม่ขำด้วย นายท่านบอกข้ามาตามตรงก่อน ว่านายท่านหลงเสน่ห์แม่นางเตียวเสี้ยนอย่างที่เขาว่ารึเปล่า?”

            คราวนี้ลิโป้ไม่ขำอีกแล้ว เขาฮึดฮัดขึ้นมาอย่างมีอารมณ์ และเผลอหลุดปากออกมาด้วยโทสะ “ข้าเนี่ยนะจะชอบนางเตียวเสี้ยน! ในเมื่อข้ารัก...”

แม้ว่าลิโป้จะรีบหยุดคำพูดไว้เสียก่อนที่ความลับที่เก็บมาแรมปีจะถูกเปิดเผย แต่เตียวเลี้ยวก็เลิกคิ้วอย่างสะกิดใจเสียแล้ว

“ข...ข้าไม่ได้ชอบนางเลยแม้แต่นิดเดียว!” ลิโป้ตัดบท สะบัดหน้าใส่ลูกน้อง เดินหนี

“แล้วที่มีคนเห็นนายท่านจูบนางที่เฮาโลก๋วนล่ะ?” เตียวเลี้ยวตามมาดักด้านหน้า หรี่ตาให้เขาอย่างจับผิด

“จ...เจ้าเชื่อทหารเลวพวกนั้นด้วยเหรอ” ลิโป้อึกอัก

“ก็ท่านฮัวสงบอกข้าเองนี่”

ตายไปแล้วยังไม่วาย...ลิโป้นึกเสียใจที่ไม่ได้ฆ่าฮัวสงด้วยตนเอง

“อ...เอางี้ เรามาปล่อยข่าวลืออื่นกลบข่าวนี้ดีกว่านะ” ลิโป้เปลี่ยนเรื่อง ไม่กล้ามองตาเตียวเลี้ยวเสียแล้ว ให้ตายเถอะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย ทำไมต้องตะกุกตะกักแบบนี้ด้วยเนี่ย!

เตียวเลี้ยวพยักหน้ารับ “แล้วจะปล่อยข่าวอะไรดีล่ะขอรับ?”

ลิโป้แสร้งทำท่าคิด “อืม...เอางี้ ปล่อยข่าวไปว่าเจ้ากับข้าเป็นแฟนกันเป็นไง!”

เตียวเลี้ยวหลุดหัวเราะ “นายท่านเพี้ยนไปแล้วรึ! ชาย 2 คนจะเป็นคู่รักกันได้ยังไง!”

“แค่มีความรัก ความถูกผิดก็ไม่สำคัญหรอก” ลิโป้ยิ้มสื่อความหมายให้เตียวเลี้ยว ทว่าเตียวเลี้ยวยังไม่ใคร่จะเข้าใจนัก ยังคงหัวเราะอยู่

“หมายความว่าท่านก็ต้องรักข้าน่ะสิ!”

“แล้วเจ้าไม่รักข้ารึยังไง?” ลิโป้ขยับเข้าไปใกล้ทหารเอกจนแทบชิด

“รักสิ นายท่าน แต่ท่านเข้าใจความต่างของความเคารพรักกับความรักฉันท์ชู้สาวมั้ย?”

ลิโป้รู้สึกเหมือนมีง้าวกรีดนภากระแทกเปรี้ยงเข้าไปกลางกบาล

“จ...เจ้า...ไม่รักข้าเหรอ...”

“ว่าไงนะขอรับ?” เตียวเลี้ยวหยุดหัวเราะ มองหน้าเขา เลิกคิ้วอย่างฉงน

ลิโป้อยากจะได้ม้าเซ็กเธาว์มาขี่หนีไปไกลๆจากตรงนี้จริงๆ เขาส่ายหน้าแล้วผละออกมาจากเตียวเลี้ยวอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ”

ลิโป้ก้าวเท้ายาวๆอย่างรวดเร็วจนแทบจะกลายเป็นวิ่งอยู่แล้ว ในใจสับสนและสมองก็หมุนคว้างเสียจนคิดอะไรไม่ออก บทสนทนาเมื่อครู่ยังก้องกังวาลอยู่ในหูราวกับจะไม่มีวันจบสิ้น

เขาเพิ่งรู้จริงๆนะ ว่าเขาเป็นฝ่ายรักเตียวเลี้ยวอยู่ข้างเดียว เตียวเลี้ยวไม่ได้มีใจให้เขาเลย แค่เคารพรักเขาเป็นนายเหนือหัว เปรียบเขาเสมือนพี่ชาย...ไม่สิ ด้วยอายุที่ต่างกัน 19 ปี เขาคงเป็นพ่อเตียวเลี้ยวได้เลยกระมั่ง! เกิดมาจะ 40 ปี เพิ่งเคยอกหักเป็นครั้งแรกก็วันนี้แหล่ะ!

ลิโป้เดินก้มหน้าไม่มองทาง กระทั่งชนเข้ากับทหารนายหนึ่ง เป็น กอสุ้น แห่งหน่วยถล่มค่ายนั่นเอง

“ขออภัย นายท่าน” กอสุ้นรีบโค้งคำนับเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเห็นความผิดปกติของสีหน้าแม่ทัพ “เกิดอะไรขึ้นเหรอขอรับ? ท่าทางไม่ค่อยดีเลย”

ลิโป้ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร...” จากนั้นก็เงียบไป

กอสุ้นเห็นแล้วก็ถอนหายใจ “อกเดาะหรือนายท่าน?”

“จ...เจ้า!” รู้ได้ยังไงฟะ!

กอสุ้นอมยิ้มยียวน “อะฮ้า...เทพนักรบผู้แกล้วกล้าอย่างนายท่านก็มีเรื่องที่ทำไม่ได้เหมือนกันสินะ!”

“หุบปากซะ อยากโดนหลังหมัดรึไง!”

กอสุ้นกอดอก ยิ้มให้เขาอย่างเหนือกว่า ลิโป้ยอมแพ้ในที่สุด

“ใช่...เขาไม่ได้รักข้าเลย...”

กอสุ้นเลิกคิ้ว “แล้วนายท่านบอกเขาหรือยังล่ะ ว่านายท่านรักเขา?”

“ไม่จำเป็นต้องบอกเขาก็น่าจะดูออกอยู่แล้ว!”

“ยังไงล่ะ?”

ลิโป้สะอึก

“ข้าขอถามหน่อยว่า เจ้าหนูนั่นจะรู้ได้ยังไงว่าท่านรักเขา ไม่ใช่แค่ให้ความสำคัญเพราะเป็นมือขวา ไม่ได้ชอบเขาที่ความเก่งกาจในสนามรบ ท่านเคยบอกเขามั้ยว่าท่านพึงใจเขา เคยแม้แต่มองสบตาเขาอย่างลึกซึ้งหรือเปล่า เคยกุมมือเขาบ้างมั้ย ท่านเป็นชายชาติทหาร ควรจะทำอะไรให้ชัดแจ้งไปเลย เตียวเลี้ยวยิ่งเป็นเด็กเซ่อๆอยู่ด้วย!”

ลิโป้พยักหน้าอย่างจำยอม กอสุ้นพูดถูกทุกอย่าง เขาไม่เคยทำอะไรเพื่อสื่อความหมายให้เตียวเลี้ยวรับรู้เลยแม้แต่นิดเดียว แต่ว่า...

“แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าเป็นเตียวเลี้ยว!!” ลิโป้เหวใส่ลูกทัพ ใบหน้าร้อนวาบอย่างไม่ได้ตั้งใจ

กอสุ้นหัวเราะแล้วรีบวิ่งหนีไป

ลิโป้ทำใจกล้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปทางเดิม กึ่งวิ่งกลับไปหาลูกทัพที่เขารัก

ใช้เวลาอึดใจเดียว ลิโป้ก็มาหยุดยืนตรงหน้าเตียวเลี้ยวที่ยืนอยู่ในสวนคนเดียว เตียวเลี้ยวหันมามองเขาอย่างงงๆ ลิโป้สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อให้หายตื่นเต้น ก่อนจะมองสบสายตาลูกทัพ กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังหากแต่อ่อนโยนยิ่งกว่าเวลาไหน

“เตียวเลี้ยว...ข้า...ตลอดมา ข้า...ข้ารักเจ้า...”

เตียวเลี้ยวนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนพยายามทำความเข้าใจประโยคที่เขารับไม่ทัน ก่อนที่จะตรึกตรองดูแล้วว่ามันไม่มีความหมายอื่นแอบแฝง เขาจึงพยักหน้าช้าๆ แววความตกตะลึงยังฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้นที่มองกลับลิโป้ไม่กระพริบ

“เจ้า...รักข้ามั้ย?” ลิโป้สืบเท้าเข้าไปใกล้ลูกทัพอีกนิด ในใจรู้สึกพองโตอย่างประหลาด

“ข...ข้า...” เตียวเลี้ยวหลบสายตาแม่ทัพ มีสีชมพูระเรื่อระบายที่พวงแก้ม “ข้าน่ะ...สำหรับข้า นายท่าน...”

ก่อนที่เตียวเลี้ยวจะทันได้ตอบคำถามสำคัญ ก็มีเสียงกิ่งไม้หักดังกร็อบ ตามมาด้วยฝูงทหารที่ล้มระเนระนาดกันออกมาจากพุ่มไม้ด้านหลังเตียวเลี้ยว จากนั้นทหารคนอื่นๆที่ซ่อนตัวอยู่ตามสุมทุมพุ่มไม้จนแทบเต็มสวนก็โห่ร้องอย่างเสียดายฉากสำคัญ

“พ...พวกเจ้า...” ลิโป้เดือดปุดๆอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าตอนพบผู้สังหาร ฮือหลิน เขาก้าวฉับๆไปไล่เตะเจ้าลูกทัพทั้งหลายทั้งมวลที่วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น ทั้งเฮาเสง อุยสก ซ่งเหียน จั่นปา แม้แต่เฉินอี้ลู่ก็มากับเขาด้วย แถมในนั้นยังมีกอสุ้นด้วยอีกต่างหาก ยิ่งทำให้เขายัวะหนักขึ้น

เตียวเลี้ยวมองแม่ทัพไล่หลังหมัดใส่พี่น้องร่วมรบ เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะป้องปาก เปล่งเสียงตามหลังลิโป้ที่พยายามไล่ฆ่ากอสุ้น

“ขอรับ นายท่าน”

ลิโป้หยุดไล่แล้วหันกลับมามองเตียวเลี้ยวอย่างงงๆ ทหารคนอื่นๆก็หยุดวิ่งหนีเช่นกัน

เตียวเลี้ยวยิ้มให้ลิโป้ ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรู้สึกต่อลิโป้

ลิโป้หน้าแดงวาบเมื่อรู้ว่าประโยคเมื่อครู่ตอบรับคำถามที่เขาเพิ่งถามไป ทหารคนอื่นๆต่างโห่ล้อเลียนและแกล้งแหย่จนลิโป้ต้องไล่ฆ่าพวกมันอีกรอบ

THE END

Inspire จากเพลง That's how you know ที่ประกอบ Enchanted เช่นกันจ้า 

*****************************************************************************************************************************

การ์ตูน 4 ช่องจบ ลงไว้ในพันทิพย์แล้ว แต่เอามาลงที่นี่อีก เพื่อความสะใจ (ฮา)

"หนทางของคนแซ่ลิ"

ช่องที่ 5 ของ "หนทางของคนแซ่ลิ"

อันนี้ยังไม่ได้ลงที่พันทิพย์ ว่าจะลงพรุ่งนี้

"หยินจงลี่ปู่ หม่าจงซื่อถู!!"

ช่องที่ 5

"หยินจงลี่ปู่ หม่าจงซื่อถู!!"

แปลว่า...ยอดคนต้อง ลิโป้! ยอดอาชา ต้องเซ็กเธาว์

รู้สึกตั๋งโต๊ะเสื่อมมาก....555+ สะใจพิกล!!

ในพันทิพย์มีหลายคนบอกว่าชอบช่องที่ 5 ที่เป็น ยามิ มากกว่า 4 ช่องจบ..

....เดี๋ยวพัดเขียนแต่ช่องที่ 5 ซะหรอก!!!!!!!!!!!!!!!