ลิโป้ X เตียวเลี้ยว บันซายยยยย~~

Guan Yu X Zhang Liao

หากแต่กิริยาที่เตียวเลี้ยวสะบัดหน้าหนี ยังน้อยกว่าแววตาที่เบือนไปทางอื่นของเขา ที่ฉายแววเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง

"ข้าไม่สวามิภักดิ์แน่ ต่อให้ท่านจะทรมานข้าสักแค่ไหน"

กวนอูถอดสายตาลงดูเตียวเลี้ยว

คำว่า อดีตทหาร ช่างทิ่มแทงจิตใจเตียวเลี้ยวนัก

"บารมีพระเจ้าอางั้นรึ!! เฮอะ!! คนมุสาอย่างพี่เจ้ายังจะกล่าวอ้างบารมีอะไรอีกเล่า!" เตียวเลี้ยวตะคอกใส่กวนอูอย่างไม่กลัวเกรง แม้ว่าในขณะนี้กวนอูจะกุมชีวิตเขาอยู่ก็ตาม

กวนอูนั้นไม่ตอบอะไร แต่สายตาที่มองลงมา ยิ่งทำให้เตียวเลี้ยวเจ็บปวดราวกับถูกทรมานก็ไม่ปาน

"น้องของสุนัขแซ่เล่าอย่างเจ้า ก็คงทำได้แค่กระดิกหางตามสุนัขใหญ่สินะ ข้า เตียวเลี้ยว จงรักภักดีต่อนายท่าน ไม่ยอมลดตัวไปรับใช้เสนียดราชวงศ์เช่นพี่เจ้าหรอก!!"

ถึงกระนั้นร่างอ่อนแรงของเตียวเลี้ยวก็ล้มลงกับพื้นหินเย็นเยียบ

เลือดสีแดงไหลมาจากมุมปากที่แตกเป็นแผล

เตียวเลี้ยวนิ่งไปครู่หนึ่ง อาจจะเป็นเพราะแรงตบของกวนอูผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ หรืออาจจะเป็นแรงช็อคจากการกระทำของจอมเทศนาที่เขาเคยแอบชื่นชมผู้นี้...

...ใช่ เตียวเลี้ยวชื่นชมกวนอู ชื่นชมความแกล้วกล้าและคุณธรรมของเขา

และทุกครั้งที่เจอกัน กวนอูนั้น แม้จะเคยชกเตียวเลี้ยวมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เตียวเลี้ยวก็ยังไม่ชินกับการลงไม้ลงมือของเขาอยู่ดี... ...อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกก็เป็นได้...

แต่วันนี้...วันนี้บรรยากาศนั้นไม่มีอยู่แล้ว

..และเตียวเลี้ยวก็รู้ว่าเพราะอะไร...

ไม่ทันขาดคำ ฝ่ามืออีกข้างก็ตบเปรี้ยงเข้าที่แก้มอีกข้างของเตียวเลี้ยวจนถึงกับทรุดลงไปกองกับแผ่นหินอีกครั้ง! เลือดไหลออกมาทางปากเล็กน้อยทำให้เตียวเลี้ยวสำลัก ร่างนั้นนอนหอบหายใจอย่างเจ็บแค้น โดยมีกวนอูจ้องถมึงทึง

"เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไร นายของเจ้าเป็นใคร เตียวเลี้ยว" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบไม่ต่างจากแผ่นหิน ทั้งแข็งกร้าว ไร้ความอ่อนโยน

"ตอบข้ามา!! นายท่านของเจ้าเป็นใคร!!"

เตียวเลี้ยวหันใบหน้าบวมช้ำกลับมา สบสายตากวนอูอย่างเจ็บแค้น

"นายท่านของข้าคือ ลิโป้!!"

"..." เตียวเลี้ยวได้แต่ก้มลงมองพื้นหินเย็นเฉียบที่มีเลือดไหลนองอยู่

ความเจ็บปวดและร่างกายที่เหนื่อยล้าเกือบจะทำให้เขายอมแพ้

ทว่า...ใบหน้าของลิโป้ นายของเขาก็ปรากฏขึ้นในความนึกคิด

เตียวเลี้ยวผินหน้ากลับมา แววตายังคงมีดวงไฟลุกโชน ดวงไฟแห่งความลุ่มหลงภักดี...

กวนอูจับคางของเตียวเลี้ยวและบีบแน่นจนอีกฝ่ายต้องอ้าปากก่อนจะยัดเศษข้าวกลั้วดินเหล่านั้นใส่ปากอีกฝ่ายไม่มียั้ง ร่างของเตียวเลี้ยวที่โดนมัดอยู่ดิ้นพราดๆพยายามสะบัดหน้าหนีแต่ด้วยแรงของกวนอูจึงไม่สามารถขัดขืนใดๆได้ กวนอูโกยเศษข้าว ก้อนแล้วก้อนเล่า ยัดเข้าปากเตียวเลี้ยวอย่างป่าเถื่อนครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อเมื่อเตียวเลี้ยวสำลักและไอออกมาอย่างหนัก กวนอูจึงยอมปล่อยมือให้เตียวเลี้ยวหลุดออกไป

"ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ถ้านายของเจ้าคือลิโป้ เจ้าก็ไม่ต่างไปจากเชลยที่จะต้องถูกฆ่า แต่ถ้าไม่ใช่ เจ้าถึงจะได้กลับมาเป็นขุนพลอีกครั้ง!"

เตียวเลี้ยวยังคงสำลักจนร่างสะท้าน เขาคายเอาข้าวที่เปื้นเศษดินออกมาอย่างยากลำบาก จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองกวนอูที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยแววตาเช่นเดิม เพียงแต่ดวงตาสีดำที่มีน้ำตารื้นขึ้นคู่นั้นลดแววอาฆาตลงไป มันถูกเติมด้วยแววความเจ็บปวดแทน

"ข้า..." เตียวเลี้ยวเค้นเสียงผ่านลำคอที่ตีบตัน...ไม่ใช่ว่าเขาเจ็บปวดจากการกระทำของกวนอู ไม่ใช่ว่าเขาอ่อนล้าเสียจนยอมจำนน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาแหลกสลาย...คือคำพูดของกวนอูที่ว่า...ลิโป้ตายแล้ว...

น้ำหยดใสๆรินไหลลงมาจากดวงตาคู่นั้น ไหลลงมาข้างแก้มที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ หากแต่รอยช้ำนั้นยังไม่เท่าจิตใจที่ขาดวิ่นของเขา

"ข้า..." เตียวเลี้ยวกลืนเสียงสะอื้นให้กลับลงไปตามเดิม "ข้า...มีเพียงท่านลิโป้เท่านั้น...ท่านลิโป้คนเดียวเท่านั้น..."

เสียงของเตียวเลี้ยวที่กลั้นสะอื้นเอาไว้ไม่อาจรอดพ้นหูกวนอูไปได้ แม้จะเจือมาเพียงน้อยนิด... แต่น้ำตาที่หยดลงมาจากสองตาคู่นั้น มันก็ทำให้กวนอูรู้ ว่าเขากำลังทำร้ายเตียวเลี้ยว บีบคั้น ไล่ต้อนให้จนตรอกมากเพียงไร

เตียวเลี้ยวเจ็บปวดกับการตายของลิโป้มากแค่ไหน ทำไมเขาจะไม่รู้

แต่ถ้าหากเตียวเลี้ยวยังคงยึดติดอยู่แต่นายคนเก่าอย่างนี้ มีหรือที่โจโฉจะยอมเลี้ยงทหารศัตรูเอาไว้ข้างกายได้ เตียวเลี้ยวคงจะถูกฆ่า ไม่มีวันได้หายใจไปพร้อมกับเขาอีกต่อไป

ดังนั้น.... แม้จะเป็นวิธีที่ร้ายกาจสักแค่ไหน แม้จะทำให้เขาต้องกลายเป็นมารร้าย แต่กวนอูก็จะต้องทำให้เตียวเลี้ยว....มีชีวิตอยู่

เตียวเลี้ยวเอ๋ย........ เจ้าทำให้ข้าผู้ยึดมั่นคุณธรรมต้องยอมเป็นถึงเช่นนี้

กวนอูนิ่งมองร่างที่แผ่ราบอยู่บนพื้น เตียวเลี้ยวพยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ยอมหยุด มองกลับเขาเหมือนจะพยายามไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น... แต่ความอดกลั้นของเขาหาได้เป็นผลไม่..

กวนอูเอื้อมมือไปเช็ดทั้งน้ำตาและเลือดที่อาบอยู่บนแก้มแดงช้ำของเตียวเลี้ยว เตียวเลี้ยวขัดขืนเล็กน้อยด้วยการขยับหนีเท่าที่เชือกที่พันธนาการร่างเขาเอาไว้จะอนุญาต

เตียวเลี้ยวเอ๋ย...จะทำอย่างไรเจ้าถึงจะรับรู้ว่า ข้าอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปมากแค่ไหน... ไม่ว่าจะในฐานะอะไร ไม่ว่าจะตกต่ำแค่ไหน...แต่ข้าก็อยากให้เจ้ารอด

ข้าเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำพูดของลิโป้ที่ว่า...ขอเพียงมีชีวิตอยู่ต่อไป เรื่องอื่นจะเป็นอย่างไรก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น... กวนอูสอดแขนไปใต้ร่างอ่อนแรงของเตียวเลี้ยว ประคองเขาขึ้นนั่ง เตียวเลี้ยวมิได้ขัดขืน

...ความอบอุ่นจากกายของกวนอู ทำให้น้ำตาของเตียวเลี้ยวเอ่อท้นขึ้นมาอีก ครั้งนี้เขาไม่อาจฝืนกลั้น สะอื้นออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้

หากมือคู่นี้มิได้ถูกพันธนาการอยู่ มันคงจะกอดตอบกวนอูไปแล้ว...

กวนอูมิได้เอ่ยคำใดอีก ปล่อยให้เตียวเลี้ยวร้องไห้ในวงแขนของเขา ท่ามกลางความหนาวเย็นของกำแพงคุกที่มืดสลัว มีเสียงร้องไห้ของเตียวเลี้ยว และความเจ็บปวดที่สุดจะทานทนล่องลอยอยู่ในบรรยากาศเศร้าสร้อย...

THE END

โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กวนอูช่างรุนแรงนัก!!

ว่าแล้วก็แปะรูปโลดดดดด

โรคจิต ต้องใส่กรอบกะลายน้ำ...

อีกอันๆ~~

**************************************************************

ตามมาด้วยฟิคหวานๆ(รึเปล่า?) ของกวนอูxเตียวเลี้ยว ที่เราคิดจะเขียนนานแล้ว แต่เวลาเปิดคอมทีไรก็แต่ง ลิโป้Xเตียวเลี้ยว ก่อนทุกที...

"...ข้ามาเพื่อยิ้มเยาะเจ้า ที่ยอมเสียสละเพื่อผู้ไร้คุณธรรม..."

คำพูดที่ออกมาจากปากของเขา บุรุษที่จู่ๆก็โผล่มาที่เขาประจิม เข้ามาฟันทหารที่นอนจะเป็นจะตายอยู่รอบข้างเขา ไล่ทหารของโจโฉไปจนหมดสิ้น คำพูดแบบครูสอนหนังสือที่พูดเทศนาให้เด็กๆฟังแบบนี้...ช่างน่าหงุดหงิดนัก

ที่น่าหงุดหงิดหนักกว่านั้น ก็คือตัวเขาเองที่ต้องให้นักเทศน์ผู้นั้นช่วยชีวิต

และนักเทศน์น่ารำคาญผู้นั้นก็ยังทำเรื่องน่าหงุดหงิดหนักกว่าเดิมด้วยการเดินกลับมาหาเขาที่เจ็บหนักใกล้ตาย ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์ด่าไล่ไปได้ตั้งไกลแล้วแท้ๆ ไม่รู้จะเดินกลับมาเพื่อเทศน์หรือเพื่อเยาะเย้ยกันแน่

"กลับมาทำไมอีกล่ะ?" เตียวเลี้ยวขึ้นเสียงกร้าวใส่ผู้ช่วยชีวิต

"ข้าเห็นว่าลูกทัพที่กลับมาช่วยเจ้ามีจำนวนน้อยนิดนัก หากทหารทัพโจโฉยังคอยอยู่แถวนี้ กริ่งว่าจะฝ่าออกไปไม่รอด" กวนอูตอบเสียงราบเรียบ

"ความช่วยเหลือจากท่าน ข้าไม่ต้องการ แค่นี้ข้าก็รู้สึกอัปยศเกินทนแล้ว! รีบๆไสหัวกลับไปหาคนแซ่เล่าเลยนะ"

ทว่า กวนอูมิได้สนใจคำว่ากล่าวอย่างไร้มารยาทของเตียวเลี้ยว กลับเดินเข้ามาใกล้ๆ จากนั้นจึงหยุดยืนอยู่ข้างๆ กอดอก และกระชับดาบคู่ใจเสมือนทหารเฝ้ายาม

"ข้าบอกว่าข้าไม่ต้องการให้ท่านช่วย!!" เตียวเลี้ยวตวาดแว๊ด แต่กวนอูหาได้สนใจไม่ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดหนักข้อขึ้น

เตียวเลี้ยวฮึดฮัดอย่างโมโห ทหารที่กลับมาช่วยเขาเริ่มถอดเกราะเขาออกเพื่อจะใส่ยาให้ บาดแผลของเขาสาหัสไม่น้อย เพราะถูกแทงจนทะลุไปด้านหลัง

ระหว่างที่กำลังทำแผลอยู่นั้น นักเทศนาก็คุกเข่าลงด้านหลังเขา ดึงผ้าพันแผลจากมือพลทหารไปจัดการพันแผลให้เขาด้วยตนเอง

"ข้าบอกว่าข้าไม่ต้องการให้ท่านช่วย!!"

"เจ้าคนดื้อด้าน..." กวนอูกล่าวตอบ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "...แล้วก็โง่เง่า..."

เตียวเลี้ยวฉุนจนแทบระเบิด มันเรื่องอะไรที่เขาต้องมาให้กวนอูที่เพิ่งกล่าวว่าร้ายนายท่านของเขาเมื่อครู่ มานั่งทำแผลให้แถมยังด่าเขาอีกแน่ะ!

"เจ้าน่ะ...บอกว่าจงรักภักดีต่ออมนุษย์ผู้นั้นไม่ใช่รึไง? ดังนั้น เจ้าต้องรอดกลับไปหาเขาให้ได้สิ ไม่ว่าจะต้องรับการช่วยเหลือจากใครก็ตาม"

"ไม่สมกับเป็นข้างั้นรึ...."

กวนอูมองดูแผ่นหลังของเตียวเลี้ยวที่เขากำลังทำแผลให้ แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแผล เลือด และคราบเหงื่อไคล เขาเคยพบชายผู้นี้มาก่อน...ครั้งนั้นเขาโกรธจนลมแทบออกทวารทั้ง9 เมื่อเตียวเลี้ยวทำให้เสื้อซึ่งเป็นของขวัญจากพี่ใหญ่ของเขาขาด เขาจึงชกเข้าให้ทีนึง...

ครานั้น เขาจึงตั้งแง่ไว้ในใจว่า ชายคนนี้ เตียวเลี้ยว คงจะเป็นคนมุสา คิดคด และเห็นแก่ตัว ไม่น่าคบเป็นที่สุด แต่วันนี้ เมื่อเขาเห็นเตียวเลี้ยวยอมเสียสละตนเองเพื่อให้ทหารซึ่งล้วนแต่มียศต่ำกว่าหนีรอดไป ภาพของเตียวเลี้ยวในใจเขาก็เปลี่ยนไป..."

นั่นสิ..." กวนอูกล่าวต่อ "อาจจะไม่สมกับเป็นข้าจริงๆก็ได้นะ..."

เตียวเลี้ยวเลิกคิ้ว เหลียวมามองเขาอย่างฉงน เมื่อเขาหันมาสบตากับกวนอู กวนอูก็แสดงสีหน้าที่เขาไม่คาดคิดว่าเขาจะหันมาพบ...

กวนอูแย้มยิ้มอ่อนโยนให้เขา มองดูเขาด้วยแววตาที่ทำให้เขารู้สึก...ปั่นป่วนหวั่นไหว...พลัน เตียวเลี้ยวก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว...

ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ หากแต่เป็นความเงียบที่มิได้น่าอึดอัดหรือเงียบสงบแต่อย่างใด...กลับเป็นความเงียบที่ชวนให้รู้สึกหวั่นไหวและจั๊กจี้ในใจแปลกๆ

หลังจากเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง เตียวเลี้ยวที่ก้มมองถ้วยยาในมือไม่ยอมหันมาหากวนอูก็กล่าวขึ้นเบาๆเหมือนไม่ปรารถนาให้ใครอื่นได้ยิน...

"เจอกันครั้งหน้า...เราคงเป็นศัตรูกัน ไม่สิ เราเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่แรกแล้วนี่" กวนอูกล่าวเสียงอ่อนโยน

...จู่ๆก็มาทำอ่อนโยนอะไรกันตอนนี้นะ...เตียวเลี้ยวรู้สึกหวั่นไหวมากขึ้น

"แต่ข้า..." กวนอูกล่าวต่อโดยไม่สนใจความปั่นป่วนที่กำลังเกิดขึ้นในใจเตียวเลี้ยว...และในใจของตนเอง... "ข้าคงไม่อาจหันดาบใส่เจ้าได้อย่างเต็มตัว..."

เตียวเลี้ยวเอียงคอ "ด้วยเหตุใดกันล่ะ? ข้าสิ ควรจะรู้สึกเช่นนั้น ก็ท่านเป็นคนช่วยชีวิตข้านี่"

กวนอูหันกลับไปยิ้มกับตนเอง "...ถึงได้บอกว่าเจ้ามันโง่เง่าไงล่ะ!!"

"ว่ายังไงนะ!!" เตียวเลี้ยวส่งเสียงอย่างโมโห

กวนอูเพียงแค่หัวเราะ ไม่กล่าวอะไรอีก แต่บรรยากาศช่างดีเสียเหลือเกิน ดีจนแม้แต่พลทหารรอบข้างยังอดอมยิ้มไปด้วยไม่ได้

อันนี้ไม่มีภาพประกอบ วาดไม่ทัน อิอิ

พยายามเขียนให้หวานหน่อยๆ แบบว่ามีคนรีเควสต์มาอ่ะ

แต่ตอนนี้เรายังเศร้ากับจุดจบของพี่โป้ไม่หาย...

...มันเลยไม่หวานอ่า...

**************************************************************

ขอพูดในฐานะ ซาลิงเตา หน่อยแล้วกันนะ...

...ว่าเราคงไม่ไปโพสต์ที่"นั่น"ซักระยะ

จิตตกเพราะคนที่นั่นอยู่น่ะ....

อีกเรื่องนึง...เราเขียนแท็คไปอย่างนี้คงมีคนค้นเจอเนอะ....