ลิโป้ X เตียวเลี้ยว บันซายยยยย~~

ช่วงนี้รู้สึกจะอัพ ลิโป้Xเตียวเลี้ยว สลับ Bennoda ตลอดเลยแฮะ...

เมื่อวันก่อนเอาเพลงเก่าๆในFolder Linkin Park มาฟัง

ชอบเพลง Where'd you go ของ Fort Minor มาก

จำได้ว่ามีอยู่ครั้งนึงที่ Fort Minor ขึ้นเวทีร้องเพลงนี้แล้วเชิญป๋าเชสมาร้องท่อนคอรัส

..พระจ๊าวววววว ทำไมเอ็งไม่ให้เชสร้องเพลงนี้ตั้งแต่แรกฟะ เจ้าไมค์!!

ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลง แต่งสดให้อ่านเลยแล้วกัน

Where'd you go 

Bennoda

I don't wanna be let down.I don't wanna live my life again.Don't wanna be led down the same old road... 

เสียงเพลง Let down ของ Dead by Sunrise ดังก้องกังวาลไปทั่วห้องนอนกว้างขวางที่เงียบสงบและมือสลัว  เจ้าของห้องนอนกองอยู่บนเตียงหนานุ่มที่ตั้งไว้ชิดกับหน้าต่างแบบBay windowที่มีม่านหนาทึบปกคลุมเสียจนแสงอาทิตย์ยามบ่ายไม่อาจต่อกรได้

ไมค์ตื่นแล้วล่ะ  เขาตื่นตั้งนานแล้ว  แม้ว่างานเมื่อคืนจะมากมายขนาดต้องโต้รุ่ง  แต่ไมค์ก็มีสามัญสำนึกพอที่จะตื่นก่อนเที่ยงนะ  หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยเพื่อเตรียมจะออกไปทานอะไรข้างนอกเมื่อซัก2-3ชั่วโมงที่แล้ว  แต่ตอนนี้ไมค์ทำได้แค่นอนแหมะอยู่เฉยๆบนเตียงเท่านั้น

เหลือบมองนาฬิกาที่ผนังที่บอกเวลาบ่ายโมงเข้าไปแล้ว  ท้องเขาก็ออกลูกประท้วงด้วยการบ่นออดแอด  เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง  ตรงปลายเตียงมีโต๊ะคอมพิวเตอร์และโน้ตบุ๊คส์ของเขาที่เปิดเพลง Let down ดังไปทั่วห้อง

ก่อนที่เขาจะได้ออกไปหาอะไรกิน  เขาเปิดเชคเมล์และบล็อคเสียหน่อย  แล้วเขาก็ได้รู้ว่าเชสเตอร์เพื่อนร่วมวงส่งไฟล์เพลงของ Dead by Sunrise ไซด์โปรเจ็คส์ของตัวเองมาให้เขา  ...และเขาคิดผิดจริงๆที่กดดาวน์โหลดมาฟัง...

เสียงเชสเตอร์ที่ร้องเพลง Let down อยู่นั้นก้องกังวาลชวนให้เศร้าสลดไปกับท่วงทำนองที่พริ้วไหวและล่องลอย...นี่ไม่ใช่เสียงของเชสที่เขาคุ้นเคย  เหมือนว่าเชสเป็นเชสที่ไม่ใช่เชสเตอร์ เบนนิงตันของ Linkin Park...

เชสเตอร์ไม่ใช่ของ Linkin Park เท่านั้น...

ความเป็นจริงนี้ผุดขึ้นมาท่ามกลางความรู้สึกไหลหลากปนเปกัน  ทั้งภาคภูมิใจและเสียดาย  ภูมิใจในตัวเชสเตอร์ที่เป็นฟรอนท์แมนของ Linkin Park วงสุดรักของเขา  และเสียดายที่เสียงร้องที่จับหัวใจคนฟังได้นี้มิใช่เสียงที่ร้องเพื่อ Linkin Park...

ความจริงแล้วเขารักเสียงของเชสเตอร์  ไม่ว่าจะเป็นเสียงร้องช้าๆแบบใน My december หรือเสียงตะโกนใน One step closer  กระทั่งเสียงร้องที่แปลกออกไปอย่างในเพลง System ที่ประกอบเรื่อง Queen of the Damned เขาก็ชอบ

แต่ตอนนี้...มันต่างออกไป...

จำได้ว่าเขาไปให้สัมภาษณ์พร้อมเชสเตอร์ที่ KROQ เมื่อเดืน2เดือนที่แล้ว  เจ้าพิธีกรปากมากนั่นก็ดันยกตัวอย่างวงที่นักร้องนำไปทำไซด์โปรเจ็คส์แล้วไม่กลับมาร่วงวงอีกเลย  แถมยังบอกให้เขา "ระวังเอาไว้ให้ดี" อีกต่างหาก

ณ เวลานั้นเขาไม่ได้คิดมากอะไรหรอก  ตั้งแต่ที่เชสบอกว่าจะทำไซด์โปรเจ็คส์  เขาก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว  เขาเองก็ทำมาก่อนกับ Fort Minor  และเชสก็ยังไม่ว่าอะไรด้วย  เขาคิดว่าดีซะอีกเพราะเขาจะได้ยินเสียงเชสมากขึ้น

แต่ตอนนี้เขาไม่ได้คิดอย่างนั้น...

ไม่ใช่ว่าเกิดอาการน้อยใจหรือหวงขึ้นมาเสยเฉยๆหรอกนะ  เขาก็แค่คิดว่าตอนนี้เชสกำลังอยู่ที่ไหน  กำลังร้องเพลงและให้สัมภาษณ์ในฐานะ DBS อยู่สินะ  กำลังร้องเพลงที่ไม่ใช่เพลงที่เขาเป็นคนร่วมแต่งมาด้วยกัน...

เขายอมรับว่าเสียงของเชสไพเราะและมีพลังเกินกว่าจะอยู่แค่แนว Nu-metal Rapcore แบบนี้  เขารู้ว่าเสียงของเชสไปได้ไกลกว่านี้  แค่ฟังเพลงที่เชสร้องกับวงเก่า Greydaze ก็พอจะรู้แล้ว  และเพราะเขารู้น่ะสิ  หลังๆเขาถึงพยายามแต่งเพลงแบบ Breaking the habit ให้เชสได้โชว์เสียงของเขาเต็มๆ  แม้ตัวเองจะต้องหลบไปเล่นอิเล็คโทนหรือกีต้าร์เขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก  ถ้านั่นจะทำให้เชสได้ร้องเพลงแบบที่เขาอยากร้องล่ะก็...

...แต่ทั้งหมดนี่มันไม่พอสินะ....

ไมค์เอื้อมมือไปปิดไฟล์เพลงของ DBS ที่กำลังเล่นผ่านลำโพงพ่วงเล็กๆที่ต่อไว้กับโน้ตบุ๊ค  เขาขยับตัวลุกขึ้น  ตั้งใจจะล้างหน้าอีกซักทีแล้วออกไปหาอะไรเติมพลังงานเสียหน่อย  บางทีอาจจะไปหาอะไรทำให้หายจิตตกแบบที่เป็นอยู่ตอนนนี้ซักหน่อย

ไมค์ก้าวเข้าห้องน้ำอันเย็นเยียบ  ในใจยังมีเสียงเพลง Let down วนเวียนอยู่ราวกับบทสวดอะไรซักอย่างที่ติดอยู่ข้างในจนแน่น  ไม่สามารถสลัดมันออกไปได้

'ใช่สิ...'  ไมค์ตัดพ้ออยู่ในใจ  'ใช่สิ...สำหรับเชส Linkin Park ไม่ใช่ที่สุดสินะ...ทั้งๆที่สำหรับชั้น Linkin Park คือทุกสิ่งแท้ๆ...'

ไมค์รู้ว่าตัวเองกำลังไร้เหตุผล  แต่เขาหยุดตัวเองไม่ได้...หยุดตัวเองไม่ให้รู้สึกริษยาRyanและAmirได้  หยุดตัวเองไม่ให้ฟุ้งซ่านไปว่าเชสอาจจะไม่กลับมาร่วมวง Linkin Park อีกครั้งได้  และความรู้สึกนี้ทำให้เขาจะคลั่ง...

ไมค์เปิดก๊อกน้ำให้น้ำไหลลงท่อ  ยืนนิ่งมองสายน้ำที่ทอประกายจากแสงไฟ  คิดไปว่าเขาจะทำยังไงต่อไป  หากว่าเชสไม่กลับมา...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นยุติความคิดที่เตลิดไปไกลของเขา  เขารีบปิดก๊อกน้ำแล้วออกไปรับมือถือของตนที่ดิ้นเป็นเจ้าเข้าอยู่ข้างๆโน้ตบุ๊คที่จอเริ่มรวนจากสัญญาณโทรศัพท์

"ฮัลโหล?" ไมค์รับอย่างไม่ค่อยมีอารมณ์จะคุยนัก  เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า

"เฮ้  ตื่นรึยังไมค์?" เสียงที่ผ่านหูฟังมาเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยอย่างดี  และทำให้อะไรลึกๆข้างในพองตัวขึ้นอย่างปีติ...

"เฮ้  เชส  นายอยู่เยอรมันไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่  ตอนนี้เพิ่งขึ้นโชว์เสร็จน่ะ  กำลังจะให้สัมภาษณ์  พอดีนึกถึงนายขึ้นมา..."

ไมค์นิ่งไปครู่หนึ่ง...เหมือนสมองแปลประโยคนั้นไม่ทัน... "อะ...อะไรนะ..."

"บังเอิญชั้นคิดถึงนายขึ้นมาน่ะ  ก็เลยโทรหา  แค่นี้ไม่ได้เหรอ?"

ไมค์หลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้  เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก  รู้สึกร้อนวาบที่ผิวหน้า...นี่เชสเตอร์คิดถึงเขาเหรอเนี่ย...ไม่ใช่เขาคนเดียวที่คิดถึงเชสหรอกเหรอ...เชสยังไม่ลืมเขาแม้ว่าจะทัวร์คอนเสิร์ตอยู่กับ Dead by Sunrise น่ะนะ...นี่มัน  น่ายินดีจนเขาทำอะไรไม่ถูกเลย  คิดว่าตนเองไร้สาระมากที่แอบตัดพ้อต่อว่าเชสอยู่คนเดียวตั้งนาน  บ้ามากที่เขาแอบงอนเชสจนไม่ยอมลุกไปทำอะไรตั้งเป็นชั่วโมง!

"ไมค์?" เชสเรียกเมื่อเห็นเขาเงียบไป

"ม..ไม่มีอะไร  เอ่อ  ฮะๆ  ไม่มีอะไร..." ไมค์ตอบตะกุกตะกัก  รู้สึกว่าควบคุมน้ำเสียงตนเองไม่ค่อยจะได้เอาซะเลย

"แล้วนายคิดถึงชั้นมั้ยไมค์?"

"ห...หา?"

"นายคิดถึงชั้นรึเปล่า?"

ไมค์เขินจนทำอะไรไม่ถูก  ยกมือยกไม้ปิดหน้าทั้งที่ไม่มีใครเห็นซักหน่อยว่าเขาหน้าแดงแค่ไหน

"ถ้านายคิดถึงชั้นจะได้รีบกลับ  แต่ถ้านายไม่คิดถึงชั้นจะไม่กลับเลยคอยดู!" เชสตั้งแง่แบบแอบงอนๆ

"ค...คิดถึงสิ!  คิดถึงที่สุดเลย!  นายรีบๆกลับมานะ  ชั้นแต่งเพลงได้เยอะแยะเลย"  ไมค์รีบง้อ  ในใจรู้สึกดีและอบอุ่นยิ่งกว่าเวลาไหน  กับคำพูดที่แสดงให้เห็นว่าเขาต้องการที่จะกลับมาหา Linkin Park...กลับมาอยู่ด้วยกัน...

"อืม..." เชสตอบกลับด้วยน้ำเสียงวางใจ

ไม่ต้องมีคำพูดใดๆอีกแล้ว  ไมค์รู้ว่าเชสจะกลับมาแน่นอน...ไม่ว่าเชสจะทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใคร...สุดท้ายแล้ว  เชสเตอร์ เบนนิงตันจะเป็นนักร้องนำของ Linkin Park และจะเป็นนักร้องนำในใจของไมค์คนเดียวจากนี้และตลอดไป...

รีบกลับมานะ...เชส...

The End

จบแล้ววววววววววววววววว!!

แต่งไปเล่นทวิตเตอร์ไป เหอๆๆๆๆๆ

ขอบอกว่าฟิคอันนี้ได้รับแรงบันดาลใจมากจากตอนดูคลิปสัมภาษณ์ไมค์กะเชสที่ KROQ

แล้วเจ้าพิธีกรบ้านั่นมันบอกให้ไมค์ระวังว่าเชสจะไม่กลับวงเก่า

ไมค์ไม่ได้ว่าอะไร

แต่พอคุยกันไปคุยกันมา จู่ๆไมค์ก็พูดด้วยน้ำเสียงแอบประชดว่า

"Let talk about Dead by Sunrise!!"

"มาพูดเรื่อง Dead by Sunrise กันดีกว่า!!"

5555+

ไหนบอกเชื่อใจเชสไงล่ะ!! เจ้าไมค์แอบหึงหวงล่ะสิ!!

เข้าทำนอง "เชื่อใจเธอแต่ไม่ไว้ใจเขา"

555555555+