...เมื่อฉันโดนผีเปรตหลอก...
posted on 02 Nov 2009 08:43 by nanny-bคำเตือน : เอ็นทรี่นี้มีการกล่าวถึงเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้ทางวิทยาศาสตร์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่า เราเป็นคนจิตแข็ง..มาก...
ไม่ว่าที่ไหนๆที่ว่ามีผีเฮี้ยนๆ เมื่อเราก้าวเข้าไปเท่านั้น...ผีหลบกระจาย!!
เวลาเพื่อนๆเล่นเรียกผีกัน ไม่ว่าจะผีเหรียญ ผีถ้วยแก้ว ผีปากกา หรืออะไรก็แล้วแต่...ห้ามเรียกอีแนนเด็ดขาด
เดี๋ยวผีกลัวหนี่ไปหมด...
ห้องน้ำของม.Sที่เขาว่าเจอผีกันทุกคน
เราเข้าไป...ไม่เห็นมีอะไรเลย...
แถมคนที่เคยเห็นผีที่ห้องน้ำนั้นยังงงเลยว่าวันนี้มันหายไปไหนหมด????
เพือ่นเราคนหนึ่งเคยบอกเราว่า "ชาตินี้แกไม่มีวันได้เห็นผีหรอก นังแนน!!"
มันไม่ได้น่าภาคภูมิใจอะไรหรอกนะ ที่เป็นคนที่ผีกลัวน่ะ
เพราะเราเป็นคนไม่กลัวผี เลยอยากจะเห็นมั่งซักครั้งก็ยังดี
แต่ก็อย่างที่ว่า พี่สาวเรากับแม่เรา 2คนนี้เห็นผีบ่อย ขณะที่เราสายเลือดเดียวกันแท้ๆไม่เคยแม้แต่จะรู้สึกถึง...
...รู้สึกหงุดหงิดอ่ะ...
อย่างไรก็ตาม เรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ต้องใช้วิจารณญาณในการอ่าน...
เมื่อหลายวันก่อน เราตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วได้ยินเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ข้างนอกบ้าน...
มันเป็นเสียงคล้ายๆเสียงผู้หญิงพูดอะไรบางอย่างเป็นคำ 4 คำ
น่าแปลกที่ว่าเราพยายามจะฟังให้ดีแค่ไหน ก็ฟังไม่ออกว่าเสียงนั้นพูดว่าอะไร...
เป็นคำ 4 คำที่คำลงท้ายจะลากยาวหน่อย และจำได้ว่ามีคำว่า นะ อยู่กลางประโยคด้วย
ที่จำได้เพราะมันควรจะเป็นคำจบประโยค แล้วดันมาวางไว้กลางประโยคทำไมฟะ?
เรานอนฟังเสียงนั้นดังซ้ำไปซ้ำมานานมาก
ทีแรกเข้าใจว่าเป็นเสียงเพลงที่ยามหน้าหมู่บ้านเปิดฟัง แล้วคำ 4 คำนั้นอาจจะเป็นท่อนคอรัส มันถึงได้เวียนซ้ำไปซ้ำมา
แต่นอนฟังอยู่นานมากมันก็ไม่เปลี่ยนไปประโยคอื่นซักที...
เราได้แต่ข่มตานอน...ตี 3 แล้วนะเว้ย...พรุ่งนี้กรุข้าต้องไปทำงานนะเว้ย...
เสียงนั้นดังวนไปวนมา ขณะที่เสียงอื่นๆเงียบไปหมด ขาดช่วงไปบ้าง แต่ก็กลับมาดังอีกเรื่อยๆ
จนกระทั่งเราผล็อยหลับไป...
เราไม่เคยคิดอะไรกับเสียงนั้น จนกระทั่งเมื่อวานนี้ เรานึกอะไรไม่รู้ เลยเล่าให้พี่สาว(คนที่เห็นผีบ่อยๆนั่นแหล่ะ)ฟัง
พอพี่สาวได้ยินว่า คำ 4 คำ เท่านั้นแหล่ะ เขาก็ถามขึ้นมาว่า
"แกรู้รึเปล่าว่า เปรตน่ะ พูดได้แค่ 4 คำเท่านั้น..."
....หา....
พี่สาวเล่าให้ฟังว่า เขาเคยอ่านหนังสือที่เขียนเนื้อเรื่องตามในพระไตรปิฎกว่า มีพระราชาคนหนึ่งได้ยินเสียงคนพูดซ้ำไปซ้ำมาน่ากลัว จึงไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า
ท่านตรัสว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของผีเปรตที่ขึ้นมาจากนรก พอขึ้นมาได้ปุ๊บก็โดนนรกสูบลงไปอีก จึงพูดออกมาได้แค่ทีละคำ รวมเป็นคำ 4 พยางค์ นั่นคือ...
...ทุสะนะโส...
เราได้ยินแล้ว...ขนลุกซู่...พอได้ยินคำนี้ก็รู้ทันทีว่า
...ไอ้เสียงที่ได้ยินเมื่อคืนนั้น...มันพูดประโยคนี้จริงๆ...
เราไม่ได้งมงาย เคยไม่เชื่อเรื่องผีด้วยซ้ำ แถมอันตัวเรานั้นก็ไม่ใช่พุทธ เราเป็นคริสต์
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นนั้น..บอกไม่ได้จริงๆว่ามันไม่มีอะไร...
เราไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนั้น และยิ่งไม่เคยอ่านพระไตรปิฎกเข้าไปใหญ่ แล้วก็ไม่ได้เรียนภาษาบาลีด้วยนะเฟ้ย!!
แต่กลับได้ยินประโยคนี้ตอนกลางดึก...
เรื่องมันไม่จบแค่นี้ เมื่อเราเอาเรื่องนี้ไปคุยกับบิดามารดา
เขาก็บอกมาว่า รู้มั้ยว่าที่นี่เคยมีคนเห็นเปรตนะ...
...อึก...
พ่อบอกว่า เมื่อตอนที่เขาไปเปิดร้านอาหารไม่ไกลจากบ้านที่นอนกันอยู่ บนถนนเส้นเดียวกันนี้ ลูกจ้างเคยบอกว่าเขาเห็นผีเปรตสูงเท่าต้นตาล เดินอยู่กลางทุ่ง เห็นอยู่เป็นเวลาตั้งกว่า 2 ชม.
ทำให้ถนนนี้มีเรื่องเล่ากันมาว่ามีเปรตอยู่มานานแล้ว แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นอีก
อา...กลัวจริงๆอ่ะ เราไม่เคยเห็นหรือได้ยินเสียงผีมาก่อนเลย
รู้สึกเสียวหลังวาบเลยอ่ะ
เราเป็นคนจิตแข็งนะเว้ย!! มาหลอกกันได้ไงเนี่ย!!
*เรื่อง เปรตทุสะนะโส สามารถหาอ่านได้จากหนังสือ "ผีสางคางแดง" ของ เสฐียรพงษ์ วรรณปก*
#1 By momojungkung on 2009-11-02 09:39