ลิโป้ X เตียวเลี้ยว บันซายยยยย~~

เมื่อเอ็นทรี่ที่แล้วแฟนๆหงสาคงได้รู้กันแล้วว่าเตียวเลี้ยวได้รับคำสั่งจากกุยแกให้ไปจับเป็นกวนอู

เมื่อเห็นฉากสำคัญที่เราเฝ้ารอมานานกำลังจะเกิดขึ้นด้วยฝีมือ อ.เฉินเหมา...เราก็รู้สึก...

...อยากแต่งฟิคมากกกกกกกกกกกกก *สั่น*

ทีแรกตั้งใจว่าจะวาดรูปประกอบเสียก่อนค่อยแต่ง แต่มันไม่ไหวแล้วววววววววววววววว

ขอแต่งสดเลยละกัน!!!!!

*เราก็แต่งสดเป็นประจำอยู่แล้วนี่หว่า...*

เหตุการณ์ก็ตอนที่เตียวเลี้ยวจะไปจับเป็นกวนอูนั่นแหล่ะ!!

เหตุผลที่ไม่มีเหตุผล

Guanyu X Zhangliao

กวนอูหลับตาลง ปล่อยให้ความมืดมิดเข้าครอบคลุมรอบกายเพื่อรู้สึกถึงเสียงลมหายใจของตนท่ามกลางความสงบจอมปลอมที่ก่อเกิดเพียงใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท เสียงร้องตะโกน เสียงมีดดาบกระทบกัน เสียงฝีเท้าของทั้งม้าและคน ดังก้องไปทั่ว แม้เขาจะผลักดันเสียงเหล่านั้นออกไปด้วยการนั่งสงบนิ่งแต่ความก้าวร้าวของเสียงแห่งสงครามก็ทำลายกำแพงที่เขาสร้างไว้จนสิ้น

กวนอูลืมตาขึ้นช้าๆ เขารู้ดีว่าสิ่งที่ทำลายกำแพงอันแข็งแกร่งของเขาได้หาใช่ความรู้สึกว่าตนเองอาจจะต้องจบชีวิตลงที่นี่เพียงอย่างเดียวไม่ เขากำลังรอคอย..หากการคาดการณ์ของเขาไม่ผิดเพี้ยนจนเกินไปนัก บุคคลที่ทัพโจโฉจะส่งมาเพื่อคร่ากุมเขาที่นี่ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น...

เสียงฝีเท้าของม้าขนาดใหญ่หยุดลงตรงเบื้องหน้าของกระโจมที่พักของเขา เงาสีทะมึนของผู้ควบขี่อาชาตนนั้นทอดตัวลงมาวูบไหวอยู่บนผ้าผืนบางที่พาดยาวลงมาต่างประตู บุรุษผู้นั้นมิได้ก้าวลงจากหลังม้า เขาเพียงแต่นั่งนิ่ง กระชับอาวุธคู่กายอย่างห้าวหาญ

กวนอูเป็นฝ่ายลุกขึ้น จ้องตากับเงาทะมึนเบื้องหน้า ความเงียบสงบระหว่างบุรุษทั้ง 2 ที่ยืนห่างกันเพียงม่านกางกั้น ก่อเกิดความลุ้นระทึกแก่ทหารเลวทั้งหลายด้านนอกกระโจมชั่วคราวที่ติดตามมาด้วย ต่างกลั้นหายใจเพื่อรอดูสิ่งที่กำลังจะเกิดตรงหน้าอย่างไม่อาจกระพริบตา...

กวนอูกำลังรอให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะเป็นการแทงทวนเข้ามาคร่าชีวิตเขา หรือการลงจากม้าเพื่อมาเกลี้ยกล่อม หรือจะเป็นการสั่งทหารเลวให้เผากระโจมเพื่อล่อเขาออกมา หรืออะไรก็ตามที่ฝ่ายนั้นได้รับคำสั่งมา เขาเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้ว ความพ่ายแพ้ของทัพที่เขาคุมก็เป็นความพ่ายแพ้ของเขา หากทัพโจโฉต้องการจับตัวเขาหรือคร่ากุม เขาจะหาความถูกต้องใดมาขัดขืนกันเล่า... ?

เขารู้ดีว่าหากอีกฝ่ายเล่นเกมเกลี้ยกล่อม เขาจะต้องตอบเช่นไร โจโฉมีนิสัยไม่ปล่อยผ่านผู้มีฝีมืออยู่แล้ว ขนาดลิโป้เองโจโฉก็เคยเกือบจะเอาเข้ามาเป็นทหารอยู่แล้ว ถ้าไม่โดนค้านด้วยพี่ใหญ่ของเขาเสียก่อน เวลานี้เมื่อเขาอยู่ในสถานะของลิโป้เสียเอง เขากลับอยากให้มีคนอย่างพี่ใหญ่มาเกลี้ยกล่อมให้โจโฉตัดศีรษะเขาเสีย...

เขาไม่มีวันหันคมดาบใส่พี่ใหญ่และน้องสาม ไม่มีวัน... แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนบ้าบิ่นไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเขาแพ้แล้ว แต่เขาจะไม่เล่นไปตามเกมของใครทั้งนั้น ไม่บุกฝ่าทหารนับหมื่นเพียงเพื่อจะไปจบชีวิตในอีกไม่กี่ก้าวด้วย ...ณ เวลานี้ เขารู้ว่าเขาควรต้องทำสิ่งใด....

ใบดาบในมือส่องประกายราวกับจะหยอกล้อต่อความมุ่งมั่นที่จะจบชีวิตด้วยมือตนเองของเขา เขามองมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่า...เขาคงใช้ชีวิตมานานเกินไปแล้วกระมัง...

มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นด้านนอกดึงความสนใจของเขาไปจากคมดาบในมือ เสียงม้าขยับตัวหันจากไป พร้อมทั้งเงาทะมึนของผู้ควบขี่ที่บังคับม้าให้เดินจากไป...เดินจากไปทั้งๆที่ไม่ได้กล่าวสิ่งใดแม้ซักคำ...เดินจากไปทั้งๆที่ยังไม่ได้คร่ากุมตัวเขาที่เป็นเชลยศึกคนสำคัญแม้แต่นิดเดียว...

กวนอูเบิกตาโพลงอย่างคาดไม่ถึง ฉับพลัน...เท้าของเขาก็ก้าวออกไปเอง ก้าวออกไป...ไล่ตามคนๆนั้นไป เขาสะบัดผ้าม่านออกอย่างรวดเร็ว...

แผ่นหลังของเขาที่ควบขี่อาชาเดินจากไปไม่หันมามองกวนอูแม้แต่นิดเดียว...

กวนอูยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความโกลาหลและแสงไฟจากการเผาืที่พักและเสบียงกรัง แผ่นหลังของชายผู้นั้นดึงให้เขาจมดิ่งลงไป...ลึกลงไปเรื่อยๆ...

เสียงที่ดังก้องอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย คือเสียงที่กล่าวอย่างแผ่วเบา และเขาไม่เคยรับรู้เลยจนกระทั่งวันนี้...

อย่า...อย่าหันหลังให้ข้านะ...เตียวเลี้ยว...

ภาพของเตียวเลี้ยว ทหารเอกในสังกัดเดิมของลิโป้ปรากฏขึ้นในความคิดคำนึง...ภาพรอยยิ้มที่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามันช่างติดตรึงอยู่ในใจของเขายิ่งกว่าคำสาบานในสวนท้อ...

และแล้ว...กวนอูก็รับรู้ได้ในที่สุด...

...เตียวเลี้ยวไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรทั้งนั้น เขาไม่จำเป็นต้องเกลี้ยกล่อมยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้าเพื่อให้กวนอูตามเขากลับไปรับใช้โจโฉเลย เตียวเลี้ยวไม่จำเป็นต้องขู่เข็ญหรือจับเขาพันธนาการด้วยเชือกใดๆที่จะหาได้ในโลกหล้านี้...

...เพียงแค่เขาปรากฎตัวขึ้นตรงหน้า แม้เป็นเพียงภาพลางเลือนที่เคลื่อนไหวอยู่บนผืนผ้าก็ตาม แค่นั้น...กวนอูก็ยินยอมพร้อมใจติดตามเขาไปจนสุดเส้นทาง...

กวนอูหลับตาลง เขาเข้าใจแล้ว...

เขาคว้าง้าวมังกรเขียวคู่ใจมาถือกระชับ เงยหน้าขึ้นด้วยแววตามุ่งมั่นหากแต่ไม่แข็งกร้าวเหมือนเคย เขาก้าวตามม้าของเตียวเลี้ยวที่ก้าวช้าๆราวกับรอผู้ร่วมทางให้เดินตามไปด้วยกัน...

ในเมื่อเตียวเลี้ยวไม่ใช้เหตุผลใดๆในการเกลี้ยกล่อมตัวเขาให้เข้าสวามิภักดิ์ เขาเองก็จะไม่ใช้เหตุผลใดๆในการตัดสินใจตามเตียวเลี้ยวมาเช่นกัน สิ่งเหล่านี้ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำพูดใดๆในใต้หล้านี้ บางที...มันอาจจะไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลก็ได้...ที่เขาเดินเคียงข้างกันในเวลานี้

เหตุผลที่ไม่มีเหตุผลนี้...แค่ทั้งเขาและเตียวเลี้ยวยอมรับ...นั่นก็เพียงพอแล้ว...

The End

เฮ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มันจบว่ะ!! 

นึกว่าจะแต่งไม่จบเสียแล้ว เพราะมีสิ่งรบกวนเยอะมาก ทั้งเน็ตพัง โทรศัพท์ดัง งานเข้า ตัดข่าว ง่วงนอน หิวข้าว 55555+

ไว้มีเวลาจะวาดรูปประกอบแล้วกันน้า~~

เอารูปนี้ไปดูก่อน ผลพวงจากตอนไปนั่งเวิ่นที่ห้างตอนบ้านไฟดับ

555+

><

ไว้เจอกันเอ็นทรี่หน้าค่า~~

*****************************************************************************

อัพโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่ไหวแล้วก๊าาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ไม่ไหวแล้ว....พี่นีลคะ คุณช่างเซะซี่จนดิชั้นแทบจะกินคุณเข้าไปแล้ว!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกซ์!!

ตอนนี้ดิชั้นบ้ากันดั้ม00อย่างหนักเพราะคุณพี่นี่แหล่ะ!!

นี่ขนาดเพิ่งดูไปได้แค่ 15 ตอนนะเนี่ย!!!!

(แหงสิ...ถ้าดูจนจบพี่แกก็ตายสิวะ...-*- )

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกซ์ ทำไมพี่แกต้องตายด้วยฟร้า!!!!!!!!!!

...ถามใหม่...ทำไมพี่แกต้องตายอยู่คนเดียวในเรื่องด้วยว้าาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!

ม่ายอาวววววววววว ม่ายอาวน้องไลล์!!

จาเอาพี่นีล!!!!!!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!

*วิ่งร้องไห้หนีไปจากบล็อค*