[Hobbit Fan Fic] Until death do us part

posted on 19 Dec 2013 20:11 by nanny-b directory Cartoon, Diary
*** Warning : เอ็นทรี่นี้มีเนื้อหาสปอยล์บางส่วนของหนังเรื่อง The Hobbit : The desolation of Smaug ผู้ที่ยังไม่ได้ดูหนังและไม่อยากโดนสปอยล์กรุณาปิดเอ็นทรี่นี้ไป***
 
 

 
 
Until Death Do Us Part
 
The Hobbit : The Desolation of Smaug Fan Fic
 
Fili and Kili
 
 
เสียงกรีดร้องของคิลีดังก้องอยู่ในบ้านไม้ที่คับแคบจนพื้นไม้สะเทือนไหวแผ่วเบา แตกต่างจากหัวใจของฟิลีที่กำลังสั่นอย่างรุนแรง
 
คิลี น้องชายของเขานอนอยู่บนเตียงเบื้องหน้า ใบหน้าของเขาซีดขาวอย่างผิดปกติ แผลจากคมธนูของเหล่าออร์คที่ไล่ตามพวกเขามาอย่างไม่รู้จักลดละประทับอยู่บนขาของคิลี และแม้ว่าฟิลีจะพยายามสุดกำลังในการที่จะจับเขาเอาไว้ แต่คิลีกลับดิ้นพราดด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
 
...ไม่สิ...หากจะบอกว่าฟิลียึดตัวน้องชายเอาไว้ด้วยสุดกำลังก็คงจะไม่ถูกต้องนัก...
 
...เพราะเมื่อมองเห็นความเจ็บปวดในใบหน้าของน้องชาย ฟิลีก็เหมือนถูกมนต์ดำมาพรากเอาความเข้มแข็งทั้งหมดในใจของเขาไปจนเกือบหมดสิ้น...
 
ฟิลี โบเฟอร์และโออินต่างรู้สึกสิ้นหว้ง เมื่อเจ้าบ้าน บาร์ด พยายามหาโอสถทั้งหมดที่มีมาให้พวกเขาและพบว่าทั้งหมดนั้นไม่สามารถช่วยคิลีได้เลย
 
ฟิลีกอดน้องชายเอาไว้อย่างจนใจ เมื่อโบเฟอร์วิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอกและบาร์ดออกจากห้องไปเพื่อพยายามหาโอสถอื่นๆ ต่อไป ส่วนโออินก็พยายามคิดหาวิธีช่วยคิลีจากโอสถทั้งหมดที่มี คิลีหอบหายใจอย่างหนักหน่วงพลางกัดฟันอย่างทรมาน เขาพยายามอดทนกลั้นเสียงร้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างกายของเขาเริ่มบิดเกร็งอีกครั้งและในที่สุดก็ปล่อยเสียงร้องออกมา
 
เสียงร้องของคิลีกรีดแทงเข้าไปในจิตใจของฟิลียิ่งกว่าความหนาวเย็นของเมืองริมทะเลสาบ ในใจของเขาได้แต่โทษตัวเองที่ไม่คอยดูแลคิลีให้ดีกว่านี้...เพียงแค่น้องชายคนเดียวเขาก็ปกป้องไว้ไม่ได้...
 
ฟิลีไม่รู้เลยว่าธนูของออร์คจะมีพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้ แม้ว่าคิลีจะดูป่วยมาสักระยะหนึ่งแล้ว แต่คงเพราะความเป็นเด็กอดทน คิลีจึงไม่แสดงออกให้เขาเห็นมากนัก ถึงแม้ฟิลีแอบถามเขามาตลอดว่าบาดแผลเป็นอย่างไรบ้าง แต่คิลีก็แค่บอกว่าไม่เป็นไรแล้วส่งยิ้มให้กับเขาเท่านั้น
 
ครู่หนึ่งที่พวกเขาไม่รู้จะทำเช่นไร...ครู่ใหญ่ๆ ที่เขาเอาแต่กอดน้องชายเอาไว้แน่น ในหัวขาวโพลนไปหมด เขานึกไม่ออกเสียด้วยซ้ำว่าพวกเขากำลังมาทำอะไรที่นี่? พวกเขากำลังจะทวงคืนแผ่นดินเกิดมิใช่หรือ? พวกเขาต้องเข้าไปในภูเขาโลนลี่ไม่ใช่หรือ? พวกเขาต้องติดตามท่านอาไปยังเอเรบอร์ไม่ใช่หรือ?
 
แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงทำได้เพียงแค่กอดน้องชายที่กำลังทุกข์ทรมานแสนสาหัสเช่นนี้? ทำไมเขาถึงทำได้เพียงแค่นี้กันเล่า?
 
"พี่...ท่านพี่..."
 
เสียงกระซิบของคิลีปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ ฟิลีคลายวงแขนออกแล้วก้มลงมองใบหน้าน้องชาย
 
"ข้าอยู่นี่ คิลี ข้าอยู่นี่..."
 
แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของน้องชายที่ดับแสงลงไม่ได้มองมาที่เขา แต่เหม่อมองไปยังความว่างเปล่าอันเย็นเยียบเบื้องหน้า
 
"...ท่านพี่อยู่ไหน?"
 
"ข้าอยู่นี่ คิลี ข้าอยู่ตรงนี้! ข้างๆ เจ้านี่ไง!"
 
คิลียังคงเหม่อมองไปข้างหน้า น้ำหยดใสๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาช้าๆ
 
"ท่านพี่...ท่านอยู่ที่ไหน...ช่วยข้าด้วย...ข้าเจ็บ..."
 
มีอะไรบางอย่างจุกขึ้นมาที่ลำคอของฟิลี แล้วดวงตาของเขาก็ร้อนผ่าว เขาจับมือคิลีที่กำลังไขว่คว้าอากาศอยู่ข้างตัวมากำเอาไว้แน่น
 
คิลีมองไม่เห็นเขา...ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงเขาด้วยซ้ำ...ชั่วขณะนั้นฟิลีรู้สึกเหมือนตัวเองร่วงหล่นลงไปในหุบเหวอันมืิดมิดที่ไม่มีจุดสิ้นสุด...
 
...แม้แต่จะอยู่เคียงข้างเป็นกำลังใจให้เจ้าข้ายังทำไม่ได้เลยหรือ?
 
ฟิลีปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆ เมื่อรู้ว่าตนเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย ภาพของน้องชายในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในความนึกคิด น้องชายที่อยู่กับเขาเสมอมา
 
ฟิลีกับคิลีไม่เคยแยกจากกันเลย...และเขาไม่เคยคิดจะแยกจากน้องชายแม้แต่ครั้งเดียว แม้ถึงช่วงเวลาที่ฟิลีจะต้องเลือกระหว่างเอเรบอร์กับคิลี เขาก็เลือกคิลีอย่างไม่ลังเล เขารู้ดีว่า หากจะมีสิ่งใดมาพรากเขาจากกัน สิ่งนั้นต้องเป็นความตายเท่านั้น
 
และบางที...ความตายอาจจะปราณีเขาสองคนมามากพอแล้วก็ได้...
 
เมื่อบาร์ดกลับเข้ามาในห้อง ฟิลีปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็วเพื่อมิให้เขาเห็น
 
บาร์ดนำโอสถอะไรสักอย่างที่เขาบอกว่าใช้แก้ไข้มาให้คิลีดื่ม ท่าทางเขาดูร้อนรนพอๆ กับโออินและฟิลี ฟิลีรู้สึกขอบคุณมนุษย์ผู้นี้จากใจ ลูกสาวของเขาก็นำผ้าชุบน้ำมาให้เพื่อให้เขาเช็ดหน้าให้น้องชาย แม้ว่าความพยายามของทุกคนจะช่วยให้อาการคิลีกระเตื้องขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่สามารถต่อความหวังของพวกเขาได้อยู่ดี
 
มีเสียงคำรามดึงกึกก้องมาจากภูเขาโลนลี่ บาร์ดหันไปคุยอะไรบางอย่างกับลูกๆ ของเขาแล้วก็วิ่งออกไป โออินมีท่าทางกังวล แต่ฟิลีนั้นไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ต่อให้มังกรตัวร้ายจะถูกปลุกให้ตื่นตอนนี้ ก็ไม่มีผลอะไรกับความเป็นตายของน้องชายของเขาอยู่ดี
 
ฟิลีปัดปอยผมที่ปกหน้าน้องชายออกเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากผิวหน้าที่ซีดเผือด ฟิลีรู้ว่าเขากำลังจะจากไป...
 
ฟิลีเริ่มมองไปรอบๆ อีกครั้ง...คาดหวังว่าจะมีใครมาช่วย...ใครก็ได้...แกนดัล์ฟ...ท่านอา...บิลโบ...ใครก็ได้...
 
ถ้าจะมีใครสักคนสามารถช่วยคิลีได้...ใครก็ได้...ต่อให้เป็นผู้ที่ชั่วร้ายที่สุดในมิดเดิ้ลเอิร์ธ...เขาก็จะยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอให้คนๆ นั้นช่วยน้องชายเขาให้ได้...
 
เพราะเขายังไม่พร้อมจะแยกจากน้องชายในตอนนี้...เขายังไม่พร้อมเลยแม้แต่นิดเดียว...
 
เสียงกรีดร้องของลูกสาวของบาร์ดดังขึ้น ก่อนที่พวกออร์กจะบุกเข้ามาในห้อง เขาตกใจ นี่พวกมันไม่มีงานมีการอื่นทำบ้างหรือยังไง! พวกเขาต่อสู้กับมันอีกครั้ง ใบหน้าเหยเกอันแสนน่าเกลียดที่คุ้นเคยกู่ร้องอย่างสะใจที่ได้ประมือกับพวกเขา
 
ไม่ว่าอย่างไร การถูกออร์กฆ่านั้นไม่ใช่จุดจบที่ดีแน่นอน ฟิลีและโออินยืนหยัดสู้กับพวกมันอย่างสุดกำลัง แต่พวกมันมีมากเหลือเกิน บุกเข้ามาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
 
...หรือโชคชะตาจะทำให้เขากับคิลีต้องจากโลกนี้ไปพร้อมกัน?
 
ยังไม่ทันที่ฟิลีจะคิดอะไรทัน ลูกศรที่ไม่คุ้นตาก็ถูกยิงเข้ามาด้านใน มุ่งตรงไปปักเข้ากลางศีรษะเหล่าออร์กอย่างแม่นยำ บุรุษและสตรีที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมแสงสว่างเรื่อเรืองราวกับดวงดาว คือเอลฟ์สองหนุ่มสาวแห่งเมิร์กวู้ด
 
วินาทีนั้น...ฟิลีรู้ได้ทันทีว่านี่คือความหวังสุดท้ายของพวกเขา...
 
เอลฟ์มีความรู้เรื่องโอสถและการรักษามากกว่าคนแคระที่รู้เพียงการขุดเจาะและงานฝีมืออย่างแน่นอน และถ้าหากเอลฟ์สองตนนี้ยอมดั้นด้นมาถึงที่นี่เพื่อช่วยพวกเขา...เขาจะต้องยอมช่วยคิลีแน่นอน...
 
หลังจากกำจัดพวกออร์กจนหมด เอลฟ์หนุ่มก็ติดตามฝูงออร์กไปเพียงลำพัง เอลฟ์สาวตนนั้นยังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะนำ "อาหารหมู" ที่โบเฟอร์ไปเอามาจากไหนก็ไม่รู้มาช่วยคิลีได้ทันเวลา
 
ฟิลีไม่เคยโล่งใจขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต เรี่ยวแรงพาลจะหายไปเสียเฉยๆ เืมื่อเห็นน้องชายหยุดร้องครวญครางและนอนพักอย่างสงบ บาดแผลที่ถูกใส่ยาตำรับวิเศษของเอลฟ์สาวผู้นั้นดูดีขึ้นทันตาเห็น และคิลีก็ผลอยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
 
ฟิลีใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดใบหน้าให้น้องชายอย่างเบามือ รู้สึกสงสารน้องชายจับใจ หนวดเครายังไม่ทันดกก็ต้องมาพบกับความทรมานถึงเพียงนี้เสียแล้ว...
 
คิลีพึมพำเบาๆ ทั้งที่ยังหลับตา ทีแรกนั้นฟิลีคิดว่าน้องชายเรียกหาเอลฟ์สาวตนนั้นจึงพยายามมองหาเอลฟ์สาวที่เดินออกจากห้องไปเพื่อไปตระเตรียมอะไรบางอย่าง แต่ไม่ว่าเขาจะชะเง้อคอมองแค่ไหนก็ไม่เห็นร่างของนางเลย เขาจึงก้มลงบอกกับคิลี
 
"รอเดี๋ยวนะ ข้าจะไปตามนางมาให้"
 
แต่เมื่อฟิลีจะผละออกไป คิลีกลับดึงมือเขาเอาไว้
 
ฟิลีหันกลับมา น้องชายของเขายังไม่ลืมตาด้วยซ้ำเมื่อกล่าวเสียงแผ่วเบา
 
"ท่านพี่...อย่าไปไหน...อยู่กับข้านะ...อยู่กับข้า..."
 
ฟิลีโผเข้ากอดน้องชาย ความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจจนแทบกระอักกลั่นออกมาเป็นสายน้ำตา
 
"ข้าไม่ไปไหน...ข้าจะอยู่กับเจ้า...ข้าต้องอยู่กับเจ้าแน่นอน น้องข้า...ข้าจะอยู่กับเจ้าจนกว่าความตายจะมาพรากเราจากกัน..."
 
คิลีคลี่ยิ้มอย่างอ่อนแรงก่อนจะผลอยหลับไปอีกครั้ง ฟิลีกุมมือเขาเอาไว้ คอยดูแลเขาอยู่ข้างๆ และไม่ยอมไปไหนไกลห่างจากน้องชายเลย
 
ในใจของฟิลีมีคำสัญญาย้ำชัด ชัดเจนยิ่งกว่าคำของท่านแม่ของพวกเขาที่สลักไว้บนก้อนหิน
 
...ข้าจะอยู่กับเจ้า...จนกว่าความตายจะมาพรากเราจากกัน...
 
 
 
---THE END---
 
 
 
 
จบแบ้ว....
 
ไปดู Hobbit 2 มา 2 รอบและ อิอิ~ ชอบมากกกกก~
 
ฟินมากกกกกกกกก~
 
ชอบ คิลีธอเรียล มากกกกกกกกกกกกก แต่ฟิน ฟิลีคิลี มากกว่า 55555+
 
ชอบประโยคนั้นของฟิลีมากๆ เลย... "I belong to my brother"
 
ฮุๆๆๆๆๆๆ~
 
 
 
แปะๆ แฟนอาร์ตคิลี
 
 
เพิ่งเคยวาดคนเป็นๆ เป็นครั้งแรกอ่ะ เลยแปลกๆ หน่อย.... orz
 
 
 
ว่าแต่ใครที่บอกว่าคิลีคลอดลูกน่ะ...เจ้าทำลายความฟินในฉากนั้นของข้าไปหมดเลย!!!!!!
 
 
 
 
พวกเจ้าจงไปดู Hobbit กันซ้า!!!!!!!!!!!!!!!!! //ไซโค

Comment

Comment:

Tweet

ชอบประโยค "หนวดเครายังไม่ทันดกก็ต้องมาพบกับความทรมานถึงเพียงนี้เสียแล้ว..." มากเลยค่ะแบบว่าว่า อรั๊ยยยยย

ฉากพี่ชายตัดสินใจหันหลังให้เอเรบอร์เมื่ออยู่กับน้องชายนี่มันเป็นอะไรที่สุดๆแล้วในความรู้ึกของแฟนเกิร์ล มันเหือนจะบอกว่าในโลกนี้สำหรับฟิลีแล้วคิลีคือันดับหนึ่ง //ล้มตาย

เราก็ชิพธอเรียคิลีเหมือนกันค่ะ (ลำดับถูกต้องแล้ว) 55

#3 By YUHANKUNG on 2013-12-20 13:52

@toonpcb รีบไปดูนะคะ สนุกมาก คู่Normalของเรื่องน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกก!! >.<

#2 By NanNy-B on 2013-12-20 01:52

เห็นสาววายคลั่งไคล้พ่อเลโกลัสกัน
ยังไม่ได้ยลเลยครับ big smile

#1 By p.cobra on 2013-12-20 01:07